​Aborteur in shock wanneer baby blijft ademen na abortus: “Haar borstkas ging op en neer”
27 juni, 2016 door
Jasmine
| Nog geen reacties

Voormalig abortuskliniekdirectrice Abby Johnson heeft al heel wat ex-abortusmedewerkers er de brui aan zien geven nadat ze ook zelf uit de industrie was gestapt. Johnson deelt nu de getuigenis van een abortusarts die onlangs ermee stopte – een verhaal dat het meest uitzonderlijke zou kunnen zijn dat ze ooit deelde. In het verhaal deelt de aborteur – die zijn christelijke geloof schijnt hervonden te hebben – de ervaring die hem koude rillingen gaf en zijn vertrek veroorzaakte:

Odoo + afbeelding en tekst
Voormalig abortuskliniekdirectrice Abby Johnson heeft al heel wat ex-abortusmedewerkers er de brui aan zien geven nadat ze ook zelf uit de industrie was gestapt. Johnson deelt nu de getuigenis van een abortusarts die onlangs ermee stopte – een verhaal dat het meest uitzonderlijke zou kunnen zijn dat ze ooit deelde. In het verhaal deelt de aborteur – die zijn christelijke geloof schijnt hervonden te hebben – de ervaring die hem koude rillingen gaf en zijn vertrek veroorzaakte: “Mensen hebben me vaak gevraagd waarom ik voor het beroep aborteur koos. Als ik echt eerlijk ben, was dat voor het geld. Ik moest geen telefoondienst doen. Geen noodgevallen. Geen eindeloze wachten. Ik wandelde het centrum binnen, werkte een paar uurtjes en wandelde daarna weer buiten met een loonbriefje van enkele duizenden dollars.

Met de tijd overtuigde ik mezelf ervan dat ik meehielp aan de nobele missie om vrouwen in nood te helpen. Immers, als ik ze niet hielp zouden ze zichzelf thuis aborteren en dat was wat we ten allen tijden wilden vermijden, toch?
 
Ik begon nooit over mijn werk als collega’s of familie erover vroegen. Ze wisten dat ik arts was en dat was alles wat ik losliet. Ik hielp toch echt vrouwen, ik kon maar niet begrijpen waarom ik zo beschaamd was over mijn werk. Ik zou me trots moeten voelen, gezien de nobele missie die ik in mijn hoofd bleef herhalen. Toch bleef de schaamte.
 
Niemand van mijn familie durfde het onderwerp van mijn job aan te snijden. Mijn directe familie was uiteraard op de hoogte. Maar ze hadden er een verschillende mening over dus ze zwegen liever. Of toch bijna allemaal. Iemand uit mijn naaste familie begon me mee te vragen naar de kerk. Ik ging mee omdat ik hem wilde steunen met de taken die zij opnamen binnen de gemeenschap. Ik was opgegroeid met de kerk, maar mijn geloof verwaterde tijdens mijn studies. Ik wist niet wat ik mocht verwachten, maar verrassend genoeg genoot ik van de dienst. Ze vroegen me terug te komen, wat ik deed. En opnieuw. En opnieuw.
 
Op een zondag na de dienst vroeg dit familielid  me uit voor lunch en confronteerde me met mijn werk. Ik merkte dat het hem hoogst ongemakkelijk maakte, maar ik vond het heel moedig. En om heel eerlijk te zijn voelde ik me uitgedaagd. Ik realiseerde me dat mijn job schaamte en afschuw bij mijn familieleden teweegbracht. Ik had dit werk gekozen voor het geld. Ik wilde ‘spullen’ kunnen kopen voor mijn gezin. Wat ik me toen realiseerde was dat geen enkele hoeveelheid ‘spullen’ de vernedering die ik had veroorzaakt ongedaan kon maken.
 
Wat nu gedaan? Ik had een contract afgesloten met m’n huidige werkgever en dacht niet dat er een manier was om dat op te zeggen. Ik besloot om te blijven doen wat ik deed tot mijn contract afliep.
 
Mijn leven veranderde tijdens de abortus van een 16 à 17 weken oude foetus. Ik voerde een abortus uit door de baarmoederhals te verwijden en de baby er stukje bij beetje uit te halen. Ik had al twee beentjes te pakken gekregen. Af en toe slaag je erin om de foetus in zijn geheel te pakken te krijgen met de tang zodat het lichaampje er in zijn geheel uitkomt. Ik begon te trekken en alles was volledig: de armpjes, het hoofdje en de rest van het lichaam intact. Ik wilde het lichaam naar de afvalbak brengen toen een licht beweging mijn aandacht trok. Ik keek naar de kleine borstkas en zag die op en neer bewegen. Er was leven buiten de baarmoeder van die vrouw, zelfs maar voor een paar seconden.
 
En daar stond ik. Dat kleine lichaampje vasthoudend. Een allesomvattende spijt overspoelde me. Ik had gewelddadig de benen van dit kind afgerukt terwijl ze nog leefde. Ik was het die dat deed. Ze moet het gevoeld hebben. Ik was de laatste persoon die haar levend vasthield, en tegelijkertijd was ook ik het die haar dat leven ontnam. Op dat moment was ik blij dat ze haar oogjes niet kon openen. Ik wilde niet dat mijn gezicht het eerste zou zijn wat ze zou zien. Nu hoop ik dat het eerste gezicht dat ze zag dat van Jezus was.
 
Toen wist ik dat ik moest vertrekken, ongeacht de gevolgen. Ik ging mijn contact verbreken en dat zou een harde financiele noot om te kraken worden. Ik wist niet of ik ooit nog als dokter zou kunnen werken. Ik wist eerlijk gezegd niet of ik ooit erbovenop zou kunnen komen na mijn beslissing.
 
En toen kwam ik in contact met Abby en Then there were none’ (‘Toen waren er geen meer’) en ik wist dat er hoop was. Er was meer dan hoop. Ik wist dat de verandering in mijn leven snel realiteit zou worden.    
 
Toen heb ik mijn job opgezegd en een nieuwe functie gekregen in een kliniek die de waardigheid van elk menselijk leven hoog in het vaandel draagt. Ik heb nog een lange weg voor me. Ik moet nog heel wat zaken doorworstelen, er zijn een heleboel dingen die nieuw en niet vanzelfsprekend voor me zijn. Er staat me een leven vol genezing te wachten, maar ik ben in de wetenschap dat ik niet alleen ben, dat ik hulp krijg van Abby en haar organisatie sterkt me en helpt me vooruitgaan."

Bron: http://www.lifenews.com/2016/06/24/abortion-doc-quits-when-baby-keeps-breathing-after-abortion-her-chest-was-moving-up-and-down/

​Bent u ook werkzaam als abortusmedewerker? Bent u niet akkoord met de gang van zaken rond abortus in uw ziekenhuis? Bent u zoekend naar een uitweg? Heeft u nood aan ervaringen van anderen die hetzelfde meegemaakt hebben? Contacteer ons nu.
Jasmine
27 juni, 2016
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten