​Dokter zegt dat het ‘oké’ is als trisomie 18-baby niet eet
21 juni, 2016 door
Jasmine
| Nog geen reacties

Odoo + afbeelding en teksthttps://www.lifesitenews.com/news/caught-on-film-doctor-told-parents-it-was-ok-to-let-their-trisomy-baby-star

Iowa, 21 juni 2016 – Katie Buck dacht dat haar wereld instortte toen ze de woorden van de dokter hoorde. De 29-jarige moeder voelde zich opeens alsof ze in iemands anders leven zat, of alsof ze een nachtmerrie beleefde waar ze niet uit wakker worden kon. Haar liefste pasgeboren baby zou sterven. De baby die ze 37 weken gedragen had en die het levenslicht pas enkele dagen eerder had gezien zou er niet langer zijn om vast te houden, lief te hebben en te kussen.

Het was slechts drie dagen geleden dat de artsen besloten hadden de bevalling van Katie in te leiden, ook al was het drie weken voor haar uitgerekende datum. Echo’s toonden aan dat haar baby het niet goed deed. Hij was te klein. En de bloedstroom door de navelstreng was op de een of andere manier verhinderd.

Hoewel de geboorte vlot verliep, wisten Katie en haar echtgenoot Ryan al dat er iets mis was met hun zoontje, die ze al voor de geboorte Alexander hadden genoemd.
 
“Zijn oortjes stonden heel laag. Hij had ook een extra duim en de vorm van zijn hoofd was een beetje anders,” vertelt Katie. “Je kon gewoon zien dat er iets aan de hand was.”
 
Bloedtesten toonden aan dat Alexander trisomie 18 had, een afwijking waarbij er twee kopies zijn van chromosoom 18 in plaats van maar eentje. De dokter vertelde haar dat dat vaak zorgt voor een abnormale ontwikkeling waarbij levensbedreigende complicaties kunnen ontstaan zoals hartfalen, problemen met de longen of nieren en andere ontwikkelingsproblemen. De meerderheid van de baby’s overleeft zijn eerste jaar niet.
 
Katie zat te luisteren naar de opsomming van de dokter. Zijn woorden maakten haar duizelig, het was bijna surrealistisch. Ze vroeg de dokter te wachten tot haar echtgenoot arriveerde. Toen Ryan arriveerde smeekte Katie hem om met de dokter naar een andere kamer te gaan. De arts gaf aan dat Ryan het gesprek mocht opnemen om aan zijn vrouw te laten beluisteren wanneer ze gekalmeerd was.  
 
Wat hij toen moest aanhoren maakt Ryan en ook Katie tot op de dag van vandaag nog steeds kwaad. “Hij heeft een verhoogd risico op hartafwijkingen,… afwijkende ribben, falende nieren, tumoren in de maagstreek. Maar dat is allemaal niet zo belangrijk omdat de meeste kinderen toch tijdens hun eerste levensjaar overlijden.”
 
De dokter ging verder, alleen wijzend op de dood als oplossing zonder hulp of hoop aan te bieden: “We kunnen verschillende tests uitvoeren maar ongeacht wat we vinden hartchirurgie is sowieso niet de beste optie. Waarom hem door een zware operatie slepen en pijn en ongemak creëren als we hem ook naar huis kunnen sturen? Zijn levensverwachting zal toch niet hoger worden.”
 
Ryan vroeg nog of er geen enkele kans was, of de toekomst echt zo somber was. De dokter antwoordde dat er weinig hoop was, want “negentig procent haalt zijn eerste verjaardag niet en de meeste kinderen sterven in de eerste maand”. Hij vertelde ook nog dat het niet uitmaakte of Alexander at, of dat hij niet at, dat is “allemaal ok”. Hij voegde eraan toe: “Er is zeer weinig dat jullie tegenhoudt om, hoe moet ik het zeggen, morgen al naar huis te gaan. Geef hem een flesje, of borstvoeding, eender wat hij wil, goed. Wanneer hij niets eet, is dat ook goed.” Wanneer Ryan informeerde naar een voedingssonde reageerde de dokter meteen afwijkend.
 
Ondanks de sombere prognose van de arts waren beide ouders niet van plan om hun zoon snel op te geven. Ze bleven nog twee weken in het ziekenhuis zodat Alexander een voedingssonde kreeg en verdere tests uitgevoerd konden worden. Maar met elke nieuwe stap ondervond het koppel nieuwe moeilijkheden. Zo was een duidelijke ruis hoorbaar op de hartmonitor die hem volgde, maar niemand stelde een hartscan voor om de ernst vast te stellen. Toen Alexander het moeilijk had om adem te halen stelde niemand voor hem aan de zuurstofmachine vast te koppelen. “Hij had zuusrtof nodig maar wij beseften het niet. We gingen ervan uit dat hij in orde was, maar eigenlijk had hij niet genoeg zuurstof in z’n bloed.”
 
De artsen vonden het nutteloos om Alexanders problemen te behandelen. Zijn ouders moesten constant beargumenteren waarom hij bepaalde tests of behandelingen nodig had, wat bij gewone baby’s automatisch gebeurde. Als ze vroegen waarom zei de dokter “dat hij het gewoon niet zou doen.”
 
Ongelofelijk maar waar maar Alexander was uiteindelijk sterk genoeg om naar huis te kunnen. De ouders vreesden hem elk moment te kunnen verliezen. “De dokter is de expert, ik geloofde hem echt, ik dacht echt dat Alex ging sterven.” Maar dat deed hij niet. Dagen werden weken en weken werden maanden. Alexander bleef groeien en leven en klopte alle records. “Het was eng om te leven alsof elk moment het laatste kon zijn: zijn laatste badje, zijn laatste voeding, de laatste keer spelen met z’n broertje,… We realiseerden ons dat we in moesten stoppen met de ‘wat als’ en in het  ‘hier en nu’ beginnen leven.”
 
“Alex is nu zes maanden oud, hij rolt, hij lacht, hij maakt geluidjes. Hij is heel sociaal en maakt veel oogcontact.”  De ouders hebben geleerd om zijn voedingssonde te vervangen, om zuurstof toe te dienen, om voor hun baby te zorgen ook al heeft hij een beetje meer zorg nodig dan anderen. Maar wat ze het meeste hebben geleerd van hun zoon is de schoonheid van het leven zelf, ongeacht in welke verpakking die komt.     
 
Vertaling naar: https://www.lifesitenews.com/news/caught-on-film-doctor-told-parents-it-was-ok-to-let-their-trisomy-baby-star

Heeft u zelf ook zoiets meegemaakt? Zin om ervaringen met anderen te delen? Laat het ons weten via deze link!
Jasmine
21 juni, 2016
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten