Dubbelzinnig draagmoederschap
21 september, 2014 door
Dubbelzinnig draagmoederschap
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
| Nog geen reacties
Foto
“Ouders willen baby met Down van draagmoeder niet”, “Lesbisch koppel weigert zwaar gehandicapt kindje”, “Man verwekt kind bij meer dan 15 Thaise draagmoeders”. De stijgende onvruchtbaarheid en het dalend aantal adopteerbare kinderen worden vaak aangeduid voor het stijgende ‘succes’ van draagmoederschap. Een dubbelzinnig succes, als we kijken naar de vele misbruiken. Het is dan ook een praktijk die de deur openzet naar mensenhandel en ruikt naar commercialiteit.

Er zullen mensen zijn die beweren dat een goede omkadering en correcte controle volstaan. De misbruiken die de media haalden bewijzen reeds dat dit onmogelijk is. In België, waar zo’n 30 à 40 gevallen van draagmoederschap per jaar plaatsvinden, is er nog steeds geen wetgeving hierrond. Volgens het Belgisch Strafrecht is alles wat niet uitdrukkelijk is verboden, toegelaten. Strafrechtelijk heeft men dus niets te ‘vrezen’ als men opteert voor draagmoederschap, maar het feit dat er nog steeds geen wettelijk kader is zegt al genoeg: men begeeft zich in een mijnenveld als men nog maar wil proberen draagmoederschap in goede banen te leiden.

Om te beginnen is de manier waarop de draagmoeder zwanger geraakt controversieel. Wanneer dit gebeurt door in-vitro fertilisatie vallen er ontegensprekelijk slachtoffers (voor elke poging worden er gemiddeld een zes- tot tiental embryo’s verwekt en eventueel ingevroren – mensonwaardig!). Waar door IVF het kind de status krijgt van gebruiksvoorwerp, zal dit door het draagmoederschap alleen nog maar versterkt worden. Mensen worden gecreëerd, verkocht, gebruikt, ingevroren en vernietigd. (lees hier waarom IVF zo jammer is)

Er zijn sowieso ook vragen te stellen bij de motivatie van de draagmoeder: gaat het om financieel armere vrouwen die geld nodig hebben? Huur-een-baarmoeder, als het ware? Of biedt de vrouw haar lichaam aan vanuit een liefdadige overtuiging? In beide gevallen is het maar de vraag of een draagmoeder volledig kan inschatten hoe de relatie met het ongeboren kind zal verlopen. Ontegensprekelijk ontwikkelt zij een band met het kindje in haar schoot. Veel draagmoeders kunnen maar heel moeilijk afstand doen als het zover is om het opgestelde contract na te leven, met alle nadelige gevolgen voor het kind vandoen.

Het is bovendien verbazingwekkend dat niemand zich de vraag stelt wat zulk een situatie doet met het (ongeboren) kind. Het is praktisch onmogelijk dat dit geen sporen achterlaat. Om te beginnen: hoe kan een kindje zich rustig ontwikkelen in de buik van een vrouw die hem of haar negen maanden later gaat afstaan? Wat met de stress en schok van de geboorte, wat een enorme breuk met zijn prenatale leven is, terwijl baby’s met een biologische moeder haar geur en stem en geluiden reeds herkennen?

De cruciale vraag moet uiteindelijk zijn: “wat zal de reactie van dit kind zijn wanneer het ontdekt dat het het voorwerp van een transactie was?” Probeer zoiets maar eens uit te leggen aan een adolescent die sowieso al een delicate relatie heeft met zijn ouders. Als men nooit gerespecteerd is geweest, kan men de andere ook niet respecteren. De manier waarop men zich zal integreren in de (moeilijke) maatschappij hangt deels ook af van de affectieve veiligheid die men ervaart tijdens de (vroege) kindertijd.

Draagmoederschap goedkeuren is ongetwijfeld de deur (verder) openzetten naar het beschouwen van kinderen als een product. Hetgene wat hier op het spel staat is dat een kind verwekt door draagmoederschap het respect heel makkelijk kan verliezen voor zichzelf en voor de volwassenen die daarvan aan de basis staan, wat een enorme agressie kan veroorzaken. Wat zal de menselijke en sociale kost wel niet zijn van zo’n praktijken? 

Ten slotte, hoe kan een kind behandeld worden als een consumptieproduct? Het kind geboren door draagmoederschap wordt zo het ultieme product van onze consumptiemaatschappij, de finale schakel van onze door de markt gedirigeerde samenleving. Men heeft de dieren reeds op een voetstuk geplaatst en nu gaat men aan de kinderen een dierlijke status geven, het product waarvan de bedoeling is het gezinnetje gelukkig te maken, zoals een klein hondje of katje. Men zoekt eerst en boven alles het nastreven van het directe verlangen van volwassenen. We bevinden als het ware ons in een maatschappij waar elke frustratie ondraaglijk is en waar elk zuchtje verlangen onmiddellijk moet worden ingewilligd. De hamvraag is: is dat wat we willen?

Dubbelzinnig draagmoederschap
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
21 september, 2014
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten