Een getuigenis van vreugde: Chiara Corbella Petriolo
26 november, 2015 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Br. René Stockman
 
Op 13 juni 2012 overleed in Manziana nabij Rome een 28-jarige vrouw ten gevolge van kanker.  Daarin is ze wellicht niet alleen, want dagelijks sterven mensen van kanker, ook jonge mensen.  Maar het verhaal van Chiara Corbella Petrillo is toch wel bijzonder.

Moeder van drie kinderen, waarvan twee onmiddellijk bij de geboorte omwille van een zware handicap overleden en bewust gewacht om de behandeling tegen haar voortschrijdende kanker verder te zetten om haar derde verwachting niet in gevaar te brengen.  En dat allemaal vanuit en met de diepe overtuiging dat dit de weg was die God met haar zou gaan.  Ze stierf met de woorden dat het kruis dat ze te dragen had zacht en zoet was, omdat ze het met Jezus mocht dragen.  We maken kennis met deze buitengewone jonge vrouw die als een moderne heilige kan worden voorgesteld.

Charia Corbella werd geboren in Rome op 9 januari 1984.  Getalenteerd in tekenen en muziek groeide ze op in een normaal gezin en doorliep zonder veel bijzonderheden haar opleiding.  Samen met haar zuster en moeder werd ze lid van de charismatische beweging en dit bracht haar in 2002 in Medjugorje waar ze de 23-jarige Enrico Petrillo leerde kennen.  Het was liefde op het eerste zicht, maar beiden namen hun tijd om elkaar beter te leren kennen.  Er waren momenten van toenadering, maar ook momenten van breuk, maar uiteindelijk besloten ze na een lange verloving te huwen in september 2008.  Een nieuwe bedevaart, deze maal naar Assisi, had de doorslag gegeven en zeker de ontmoeting met Pater Vito die hun geestelijke begeleider werd.  De wederzijdse twijfels en onzekerheden werden geleidelijk weggenomen, gelovend dat het God was die hen samenbracht en niet zijzelf.  Op 21 september 2008 spraken ze dan ook welbewust hun wederzijds ja-woord uit. 
 
Een eerste kindje
 
Heel vlug na het huwelijk werd Chiara zwanger.  Als jonggehuwden verwelkomden ze dit nieuws met grote vreugde.  Eén van de vrienden van Chiara die ze onlangs had leren kennen was een gynaecologe en samen trokken ze opnieuw naar Assisi om de verwachting in de handen van Maria te leggen in de kleine kerk van de Portiuncula.  Vanaf de aanvang voelde Chiara echter dat er iets niet in orde was, ook al had ze nog geen ervaring met een zwangerschap. Rond kerstmis werd tijdens een ultrason-onderzoek vastgesteld dat het kind een zware misvorming had aan het hoofd.  Anencefalie was de diagnose.  Een grondiger onderzoek was nodig, en daarbij werd de diagnose bevestigd en werd aan Chiara een abortus voorgesteld, omdat het kind niet levensvatbaar was en de zwangerschap wel eens zware complicaties zou kunnen teweegbrengen.  Wetende dat het kindje een meisje was, hadden ze het onmiddellijk een naam gegeven: Maria Grazia Letizia en ze besloten welbewust het kindje te behouden en het tot het einde te dragen.  Indien het zou sterven bij de geboorte, zoals werd voorspeld, zouden ze het laten geboren worden in de hemel. 

Terugdenkend aan de vele gesprekken die ze samen hadden gehad en hun droom om als ouders in een groepshuis met weeskinderen te leven, werd voor hen plots duidelijk dat ze hier van God een nieuwe opdracht ontvingen: te zorgen voor een kind dat onmiddellijk bij de geboorte naar een beter leven zou overgaan.  Het zou hun kind zijn dat ze aan God zouden teruggeven en nu met veel liefde koesteren zolang het nog bij hen was. 

Natuurlijk reageerde de omgeving verdeeld, maar geleidelijk ontvingen ze van hun vrienden de steun die ze nodig hadden. Toch waren er die aandrongen op verdere zware onderzoeken, en anderen raadden aan om onmiddellijk een erfelijkheidsonderzoek te laten ondergaan en abortus was voor sommigen een aanvaardbaar alternatief.  Gelukkig konden ze opnieuw rekenen op de steun van Pater Vito die de waarde van het ouderschap onderlijnde, heel speciaal op dit moment dat het kind hen zo sterk nodig had om als mens geboren te kunnen worden.  Voor hen stond als een paal boven water vast dat ieder leven zijn waarde heeft en dan ook onvoorwaardelijk moet gerespecteerd worden.  Ze wisten dat ze daarmee tegen een nieuwe mentaliteit ingingen, maar dat verstevigde nog hun overtuiging.  Ze zouden alles doen om goede ouders te zijn van Maria Grazia Letizia tot het moment dat ze hun kindje in Gods handen zouden moeten leggen.  Op de vragen die ze kreeg over het kindje en de quasi logisch volgende opmerking dat men hoopte dat het kindje gezond zou zijn, aarzelde Chiara niet als tegenvraag te stellen: “En wat indien mijn kindje niet gezond zou zijn?”  Zou het daarom minderwaardig zijn?

Omwille van de afwijking ontwikkelde Chiara enorm veel vruchtwater, zodat het een zware zwangerschap werd en daardoor zou een natuurlijke bevalling wellicht uitgesloten zijn.  Nochtans was dit het grote verlangen van Chiara dat ze haar eerste kindje op een normale wijze ter wereld zou kunnen brengen.  Ook werd herhaaldelijk aangedrongen om het vroegtijdig ter wereld te brengen daar  overlevingskansen toch uitgesloten waren en zo mogelijke verdere complicaties konden voorkomen worden.  Maar Chiara en Enrico kozen ervoor om zolang als mogelijk te wachten en bleven hopen en bidden voor een normale bevalling.  En dit gebeurde als bij wonder.  Het kind werd op natuurlijke wijze geboren, en werd even later levend in de armen van de ouders gelegd, gedoopt en na veertig minuten overleed het in de armen van Chiara en Enrico: Maria Grazia was geboren in de hemel.  “Indien ik het kind had laten aborteren, wat de meesten me aanraadden, had ik de dag van de abortus nooit als een feestdag kunnen ervaren.  Het had een dag van grote droefheid geweest, een dag die ik zo vlug als mogelijk zou willen hebben vergeten.  Nu werd de dag van Maria’s geboorte een dag van vreugde omdat ik mijn kindje voor enkele ogenblikken levend in mijn armen mocht houden vooraleer ik het mocht afgeven aan God.  Ik zal aan mijn andere kinderen steeds kunnen vertellen wat voor een speciaal zusje ze hebben gehad. Aan moeders die zoals ik een kind verliezen zou ik willen zeggen: we zijn moeder geweest, dat is een gave die niemand ons kan afnemen, ongeacht de duur. Dat moederschap kunnen we nooit vergeten”.

In het ziekenhuis stonden velen sprakeloos dat Chiara en Enrico het verlies van hun eerste kindje op een dergelijke wijze beleefden.  Chiara deelde de kamer met een andere vrouw die eveneens haar kind had verloren.  Toen deze vrouw het ziekenhuis verliet getuigde ze hoe ze getroost was door de houding, de woorden en het gebed van Chiara.  Toen twee dagen later Maria Grazia Letizia werd begraven, zaten Chiara en Enrico in het wit gekleed, als teken van de verrijzenis, en zongen samen hun kindje ter afscheid.  In zijn homilie benadrukte Pater Vito, die het koppel zo intens had begeleid, dat ze inderdaad Gods Wil hadden geplaatst boven hun eigen wil en dat ze zo Maria hadden gereed gemaakt om onmiddellijk de stap naar God te zetten.

Wanneer ze later werden gevraagd te getuigen over hun ervaring met de geboorte van Maria Grazia Letizia stelden ze dat als ze haar zouden hebben geaborteerd het zou zijn alsof zij het leven dat ze ontvingen afbraken.  Nu aanvaardden ze het van God zoals Maria haar kind aanvaardde, wetende dat het niet van haar was, een kind dat in haar aanwezigheid zou sterven. 
 “Indien ik het kind had laten aborteren, wat de meesten me aanraadden, had ik de dag van de abortus nooit als een feestdag kunnen ervaren.  Het had een dag van grote droefheid geweest, een dag die ik zo vlug als mogelijk zou willen hebben vergeten.  Nu werd de dag van Maria’s geboorte een dag van vreugde omdat ik mijn kindje voor enkele ogenblikken levend in mijn armen mocht houden vooraleer ik het mocht afgeven aan God. 
Foto
Tweede geboorte
 
Niet lang na de bevalling groeide in Chiara en Enrico het verlangen naar een ander kind.  Ze gingen opnieuw op bedevaart naar Medjugorje om te danken voor Maria Grazia en om aan God een ander kind te vragen.  Hun verlangen werd verhoord en Chiara werd opnieuw zwanger.  Bij een eerste onderzoek leek alles normaal, maar in januari 2010 werd vastgesteld dat Davide, want het zou een jongen worden, een been miste, terwijl het andere slechts een stomp was.  Opnieuw werden ze met de vraag geconfronteerd of abortus een optie was, maar hun antwoord was duidelijk: “Met Maria vroeg de Heer ons om een kind te vergezellen totdat God het tot zich zou roepen.  We hebben dit gedaan en het was prachtig.  Nu vraagt de Heer ons of we bereid zijn een kind in onze familie op te nemen dat gehandicapt is, en ook dit willen we als een genade ervaren”.  Nader onderzoek wees uit dat er geen genetische factor meespeelde en dat de misvorming ook niets te maken had met de vorige zwangerschap.  Ze vonden heel speciaal inspiratie in het leven van Nick Vujicic die zonder armen noch benen was geboren en die een wonderbaarlijk leven leidde.  Bij een volgend onderzoek in februari werd echter vastgesteld dat Davide ook nieren miste zodat zijn longen zich niet voldoende konden ontwikkelen om zelfstandig te kunnen ademen.  Het verdict luidde opnieuw: het kind had geen overlevingskansen.  In gebed konden de ouders alleen maar herhalen: “We begrijpen niet waarom ons dat overkomt, maar we aanvaarden het.  Het is ons kruis dat we samen moeten dragen en waarmee God een bedoeling heeft”.  Van hun omgeving ontvingen ze opnieuw tegenstrijdige boodschappen, van echt meeleven tot en met verwijten en vermoedens dat ze erfelijk belast waren en dat het dus eigenlijk onverantwoord was om nog kinderen te willen. 
Opnieuw wilde Chiara een zo normaal mogelijke geboorte en tegen alle verwachtingen in kon ze inderdaad Davide op natuurlijke wijze ter wereld brengen, en na 38 minuten moest ze hem uit handen geven.  Ook Davide was geboren in de hemel.

Een draak die kanker heet.
 
Wetende dat er geen erfelijke factoren meespeelden, dachten Chiara en Enrico na de geboorte en de dood van Davide aan een derde poging.  De omgeving reageerde met ongeloof en velen raadden hen een nieuwe zwangerschap af.  Daarom zouden ze op bedevaart gaan naar de zeven kerken in Rome, een tocht van 20 kilometer en vooral in de Maria Maggiore Basiliek bij de reliek van de kribbe om Gods zegen vragen over een nieuwe zwangerschap.  Enige tijd later was Chiara opnieuw zwanger.  Maar tegelijk werd ze geplaagd door een kleine zweer op haar tong die maar niet wou genezen.  Uiteindelijk ging ze naar een dermatoloog die haar adviseerde een biopsie te laten nemen.  Aangezien de uitslag vaag bleef, werd besloten een kleine ingreep uit te voeren.  Heel voorzichtig met de anesthesie en de pijnstillers omwille van de zwangerschap, werd de operatie uitgevoerd en werd vastgesteld dat het wel degelijk om een agressieve carcinoom ging.  Opnieuw stond men voor een zwaar dilemma: normaal was verdere behandeling aangewezen, maar dit zou mogelijk de zwangerschap negatief beïnvloeden of zelfs vroegtijdig beëindigen.  Velen vroegen zich af hoe iemand die nooit gerookt had dergelijke mondkanker kon krijgen.  Het goede nieuws was dat de baby die verwacht werd deze maal geen enkele afwijking toonde, en opnieuw kreeg hij reeds een naam: Francesco, naar de grote heilige van Assisi die zoveel voor het jonge koppel betekende. 

Aangezien abortus resoluut werd afgewezen en ook iedere behandeling die schade zou kunnen aanrichten aan het kind in de schoot, werd besloten om verdere behandeling uit te stellen tot onmiddellijk na de geboorte, met het grote risico dat er ondertussen verdere uitzaaiingen zouden zijn en het wel eens te laat zou kunnen zijn voor verdere behandeling.  Chiara en Enrico aanvaardden dit verdict en kozen resoluut voor het leven van Francesco.  Een andere optie was om het kind vervroegd te laten geboren worden om zo de behandeling vroeger te kunnen starten.  Maar ook dit wezen de ouders af om het risico niet te lopen dat door de vroeggeboorte het kind in gevaar zou worden gebracht.  Het antwoord van Chiara was hierbij heel treffend: “Francesco is een foetus van zeven maand.  En ik ben diegene die zou worden gered.  Ik heb geen intentie het leven van Francesco in gevaar te brengen om mij een grotere kans te geven gered te worden”.  Sommige geneesheren die haar wilden behandelen reageerden vol ongeloof, zelfs kwaad omwille van de houding van Chiara en vonden het onverantwoord dat ze haar leven opofferde voor het leven van een nog ongeboren kind.  Chiara’s besluit stond vast: ze zou wachten met bevallen tot er een volle garantie kon worden gegeven dat Francesco zonder risico zou worden geboren.  Voor haar werd het een verhaal van een nieuw leven dat in haar groeide en dat tegelijk door een draak bedreigd werd.  Ze noemde haar kanker veelbetekenend de draak.  Voor Enrico was het een verscheurende situatie te beseffen dat hij wellicht zijn geliefde zou verliezen, maar bij deze moeilijke keuzes bleef hij steeds aan haar zijde. 
Samen probeerden ze in alles Gods wil te ontdekken.  Ze kregen de genade om Gods wil te ontdekken in de geboorte op deze wereld die samenviel met de geboorte in de hemel van hun twee vorige kinderen, ze probeerden nu ook Gods wil te ontdekken in de tumor die Chiara bedreigde en die eigenlijk ook Francesco bedreigde, en iedere dag probeerden ze te groeien in dit geloof.  Tegelijk groeide ook het besef dat het alleen met Gods genade was, waarvoor ze iedere dag zouden bidden, dat ze dit allemaal zouden kunnen dragen.  Het maakte hen enorm nederig tegenover God, en vanuit deze nederigheid groeide dankbaarheid voor alles.

Zoals gehoopt werd Francesco op natuurlijke wijze ter wereld gebracht op 30 mei 2011 en ditmaal mochten ze het kindje behouden: het was een volmaakt gezonde jongen.  Onmiddellijk na de bevalling startte men met de verdere behandeling van Chiara en volgden verschillende operaties, waarbij steeds meer bleek dat de kanker zich inderdaad verder over haar lichaam verspreid had.  Na de eerste operatie kon Chiara als een goede moeder voor haar kindje zorgen, en dat was voor haar een grote vreugde.  Ze wist dat dit wellicht maar van tijdelijke duur zou zijn, en tegelijk begon ze anderen in te schakelen zodat Francesco gewoon zou worden dat ook anderen voor hem zouden zorgen.  Het was voor Chiara het tegelijk aanvaarden van het moederschap en het loslaten, een nieuwe stap in de onthechting van haarzelf en van haar eigen verlangens.  Steeds vond ze nieuwe uitnodigingen om zich meer en meer aan God en aan God alleen toe te vertrouwen.

In juni volgde reeds een eerste zware operatie, waarbij Chiara aan de lymfeklieren ter hoogte van haar nek werd geopereerd in de hoop de kanker nog tegen te houden, waarbij ze een ganse periode via een sonde werd gevoed.  Daarna volgde de radiotherapie die ze in Rome onderging, ook al stelden specialisten voor om deze in een gerenommeerd ziekenhuis in New York te laten doorgaan.  Ze koos in Rome te blijven om zo voor Francesco te kunnen blijven zorgen. De behandeling was pijnlijk, veroorzaakte heel wat bijwerkingen en verzwakte Chiara enorm.  Ze bleef realistisch wanneer ze naar haar toekomst keek en was vooral bekommerd hoelang ze voor haar kindje zou kunnen zorgen als een goede moeder.  “Gedurende de eerste negen maanden is de moeder onmisbaar voor het kind; de eerste maanden na de geboorte is de aanwezigheid van de moeder fundamenteel, en voor de eerste tien levensjaren is zij belangrijk.  Ik hoop dat ik er voor Francesco kan zijn als een goede moeder.  Maar ondertussen vraag ik Gods genade er iedere dag voor hem te kunnen zijn”.

Op 16 december werd Francesco gedoopt, en tijdens de homilie alludeerde Pater Vito op het verhaal van de onschuldige kinderen die de missie van Jezus hadden gediend door hem te laten opgroeien.  Zo waren Maria Grazia Letizia en Davide de kleine Francesco voorafgegaan om het plan van de familie Petrillo te laten uitgroeien.
Chiara ontving in januari 2012 het goede nieuws dat er geen nieuwe metastasen waren gevonden, maar half februari verslechterde haar toestand heel vlug.  Ze kreeg last aan de luchtwegen, begon dubbel te zien zodat ze één oog moest laten afsluiten met een verband, en moest aanvaarden dat ze heel veel zaken niet meer alleen kon doen.  Opnieuw een stap in de zo nodige onthechting aan zichzelf.  Ze bleef zeer bekommerd voor de opvoeding van Francesco en ze deed er alles aan om hem aan vele anderen gewoon te laten worden.
Samen met haar ouders hadden verschillende vrienden een gebedsketen opgesteld, en iedere avond kwamen ze afwisselend bij de verschillende families samen om er de rozenkrans te bidden. Chiara probeerde geregeld daarbij aanwezig te zijn.  Daar groeide ook de idee om samen me de vrienden opnieuw op bedevaart te gaan naar Medjugorje.  Uiteindelijk zouden er 170 vrienden deelnemen aan deze bedevaart, wat voor de jonge familie Petrillo een enorme steun betekende.  Op 2 mei 2012 kon een audiëntie met Paus Benedictus XVI geregeld worden, en op de foto zien we de sterk getekende Chiara met één oog bedekt en de kleine Francesco in de armen, naast haar Enrico die de paus een brief overhandigt met het verhaal van het gezin. 

Daarna verergerde haar toestand gestadig en kon ze niet meer alleen blijven met haar gezin, maar gingen ze inwonen bij de familie even buiten Rome.  Tijdens haar strijd had Chiara drie angsten: pijn, braken en het vagevuur.  Voor de pijn en het braken werden medicamenteuze middelen gezocht, voor de vrees voor het vagevuur moest ze nog haar kruisweg verder gaan totdat ze zichzelf in volle vertrouwen kan overgeven aan Gods liefde. 
Op 13 juni 2012 werd de grote stap gezet.  Ze kon in alle luciditeit zeggen dat haar kruis zoet was om dragen en hield niet op te herhalen hoe lief haar het leven was, de liefde voor haar man en zoontje en de vele vrienden en dat ze alles uit Gods hand had aanvaard. 

Een buitengewone vrouw ging heen, zo jong nog, maar volgroeid in het geloof en de overgave aan Gods Wil in het leven.  Haar onvoorwaardelijke keuze voor het leven maakte haar in deze tijd als een levende heenwijzing en een profeet met en voor allen die blijven opkomen voor het respect van het leven in de schoot van de moeder.  We kunnen alleen maar dankbaar zijn voor haar getuigenis en hopen dat velen zich door haar mogen gesteund voelen in de strijd voor de bescherming van alle leven.  In een tijd waar zo gemakkelijk en banaal gesproken wordt over abortus en euthanasie zijn figuren als Chiara Corbella Petrillo van wezenlijk belang om juist die banaliteit te doorbreken en duidelijk stelling te blijven nemen dat alle leven heilig is en om onvoorwaardelijk respect roept.  Dank U, Chiara, dat U ons deze boodschap met uw korte leven heeft gegeven.  U bent echt een instrument van Gods genade in deze wereld geweest.
 
Bron: Troisi, Simone en Paccini, Christiana, Chiara Corbella Petrillo, a witness to joy.  Manchester, Sophia Institute Press, 2015, pp. 161.
 

In een tijd waar zo gemakkelijk en banaal gesproken wordt over abortus en euthanasie zijn figuren als Chiara Corbella Petrillo van wezenlijk belang om juist die banaliteit te doorbreken en duidelijk stelling te blijven nemen dat alle leven heilig is en om onvoorwaardelijk respect roept. 
Jasmine
26 november, 2015
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten

Lees volgende
Laatstewilpil