Een 'uitgekookte' les
11 december, 2014 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo • Tekst en afbeelding
De school van mijn dertien jaar oude zoon had een bericht voor de ouders. Zij werden uitgenodigd om kennis te maken met de nieuwe methode van seksuele opvoeding. De ouders hadden de mogelijkheid om vooraf de leerstof in te kijken en deel te nemen aan een les zoals ze in werkelijkheid aan de kinderen gegeven zou worden.

Toen ik in de school arriveerde, zag ik tot mijn verbazing dat er maar een dozijn ouders waren.  In afwachting van de presentatie doorbladerde ik de ‘instructies’ die gegeven zouden worden om AIDS en zwangerschap te voorkomen. Over onthouding stond er enkel iets in de marge. Toen de lerares arriveerde, wilde ze weten of er vragen waren. Ik vroeg waarom seksuele onthouding geen grotere plaats toebedeeld kreeg in het materiaal...

Wat er toen gebeurde, choqueerde me. Vele mensen begonnen te lachen en iemand beweerde dat als ik dacht dat onthouding werkte, ik deed als de struisvogel die zijn kop in het zand stak. 

De lerares zweeg als vermoord en ik voelde me verdrinken in zee van schaamte. Mijn geheugen leek uitgewist en ik wist niets te bedenken. 

De lerares zei toen op belerende toon dat de job van de school erin bestond feiten te leren en dat de job van de ouders erin bestond morele training te geven. 

Ik keek de volgende twintig minuten verbouwereerd naar een uiteenzetting waarin de cursus werd toegelicht. De andere ouders vonden het blijkbaar allemaal oké.

“Taart achteraan” liet de lerares weten tijdens de pauze.

“Ik zou willen dat jullie allemaal de naamkaartjes zouden opspelden die klaarliggen en dat jullie van de gelegenheid gebruik maken om elkaar beter te leren kennen.”

Iedereen ging naar de tafels achteraan en deed zoals gevraagd.

Terwijl achteraan de anderen gezellig in gesprek waren, was ik diep in gedachten verzonken. Ik voelde me beschaamd omdat ik niemand had kunnen overtuigen om een ernstige discussie over onthouding in de cursus in te lassen. Ik bad in stilte om inspiratie.

Mijn gedachtengang werd onderbroken door de hand van de lerares op mijn schouder. 

“Waarom gaat u niet bij de anderen staan mevrouw?” Ze glimlachte zoet naar me: “De taart is lekker.”

“Neen dank u” antwoordde ik.

“Waarom geen naamkaartje? Ik ben zeker dat de anderen u willen leren kennen.”

“Ik betwijfel het” 

“Alsjeblieft” vleide ze. 

“Ik wacht hier wel” zei ik.

Een tijdje later nam de lerares het woord. “Ik dank u allen dat u uw naamkaartjes hebt opgespeld.” Ze deed alsof ik niet bestond. 

“Nu zal ik jullie dezelfde les geven die ik jullie kinderen zal geven. Wil iedereen zijn naamkaartje losmaken? Op de achterkant van één van de naamkaartjes staat een kleine bloem afgebeeld. Wie heeft ze?”

Een man hield zijn naamkaartje in de hoogte. “Hier is ze.” 

“Goed” zei ze. “De bloem vertegenwoordigt een akelige geslachtsziekte. Weet u nog met wie u handen hebt geschud?” 

Hij wees enkele mensen aan. “Zeer goed. In dit geval representeert de handdruk seksueel contact. Dus de twee mensen met wie u contact hebt gehad, hebben nu de ziekte.” Gelach en plezier alom.

De lerares ging verder. “En met wie hebben jullie ‘contact’ gehad?” Iedereen begreep waar ze naartoe wilde. De les zou duidelijk maken hoe snel geslachtsziekten verspreid kunnen worden. “Ieder van jullie heeft de ziekte opgelopen.” 

“Spreek nu” dacht ik “maar blijf nederig”.

Ik stond recht.

Ik feliciteerde de leerkracht met haar ‘uitgekookte’ les die zeker indruk zou maken op de kinderen. “Maar”, zo voegde ik er aan toe, “een ding moet ik toch rechtzetten.”

“Wat dan?”

“Niet allen zijn geïnfecteerd. Eén van ons... onthield zich.”
Jasmine
11 december, 2014
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten