Euthanasie? Een krachtig neen!
22 januari, 2017 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Maria Schmidt deelde twee jaar geleden in de Duitse media haar verhaal. Ze beschreef hoe ze haar 45-jarige man vergezelde tijdens de laatste jaren van zijn leven terwijl hij aan hersenkanker leed. Haar verbazingwekkende getuigenis van liefde in het lijden raakte de harten van veel Duitsers en dient als een mooi voorbeeld van grote liefde, zelfs in het aangezicht van de dood. Dit is haar verhaal.


Op zijn 45ste werd mijn man gediagnosticeerd met een hersentumor: hij stierf op de leeftijd van 50 jaar na een lange lijdensweg. We ondergingen deze weg tezamen. Hoewel het paradoxaal lijkt en we ons leven en huwelijk heel anders hadden voorgesteld, was de diepe beleving van intimiteit en samenhorigheid  - met elkaar en met God - vrij van alle kleine problemen of conflicten. In een tot voor mij toe nu onvoorstelbare dimensie, behoorde deze periode tot de mooiste ervaringen van mijn leven en ik denk dat - op basis van een persoonlijke brief aan mij -  hetzelfde geldt voor mijn man. We zouden nooit in staat zijn geweest om deze genadevolle ervaring van overstijgende liefde te beleven, als we God hadden uitgesloten van onze levensweg, enkel en alleen omdat we Hem niet ‘vatten’.

Het is uiteraard zo dat mijn man moeilijke momenten doormaakte in zijn gebed. Natuurlijk voelde hij dat hij veel te jong was om te sterven; hij had nog zoveel plannen. Maar eens tot de aanvaarding gekomen dat hij de weg die we gekozen hadden, aankon – omdat moed het lijden overwint – vond hij in vele mensen steun en hoop. Zo onder andere in kinderen, volwassenen, lekengelovigen en priesters. God weet dat het geen zondagse wandeling was. Zijn getuigenis van geloof, hoop en liefde raakte vele harten. Het inspireerde ook zo veel menselijke goedheid om ons heen, bij familie, vrienden en buren. We waren vreugdevol in het lijden, in een andere, maar niet minder waardevolle dimensie. We verheugden ons, we waren opnieuw in staat om te lachen, om te huilen, ons leven en geloof te belijden. Geluk is er niet enkel en alleen voor de gezonde mensen. Soms vraag ik me af of het niet de gezonde medemensen zijn die een groter ongeluk ervaren.

Ik ben God eeuwig dankbaar dat Hij ons de genade geschonken heeft om op Hem te bouwen, en om in staat te zijn in vertrouwen te beseffen dat God nooit fouten maakt. Hij weet namelijk altijd wat het beste voor ons is. We baden elke dag en God schonk ons vele onverdiende gaven. En ik zou graag willen geloven dat Hij deze genade schenkt aan iedereen die erom vraagt.

Zo ben ik in staat geweest om mijn man los te laten - hoewel ik ervan droomde om eens samen met hem een diamanten jubileum te vieren – en mij te verheugen in het feit dat hij verlost werd van zijn ontzagwekkend lijden. Ik zou nooit gedurfd hebben om in te grijpen. Euthanasie was nooit een optie voor ons. Het voelde enorm bedreigend aan toen het ons voorgesteld werd door sommigen. Ik zou dan verantwoordelijk gesteld worden voor een beslissing die niet alleen onomkeerbaar was, maar die ook volgens mijn geloof altijd een foute beslissing is. Ik zou de rest van mijn leven – alleen – met de last van deze beslissing rondgelopen hebben. Daar zou ik nooit mee kunnen leven hebben. Voor mij was het net het besef dat ik niet hoefde te beslissen wanneer mijn man zijn tijd erop zat, en dat werkte bevrijdend.

Nu ik weduwe ben, kan ik mij richten op een persoonlijke ervaring, die anders puur een “theoretische kwestie” zou geweest zijn. Door deze persoonlijke ervaring kan ik de verborgen schatten van het sacrament van het huwelijk beter begrijpen. Want sinds we één werden door dat sacrament, geloof en ervaar ik dat de ene helft van mijn hart bij mijn man is, en de andere helft van mijn hart bij mij is. Het is een andere, diepere vorm van verbinding. Meer broederlijk. Er is niet langer ruimte voor misverstanden, en ik voel mij aldus altijd begrepen en gehoord.

Onze liefde nam niet af door de ziekte van mijn man, integendeel zelfs. Niet in het minst omdat ik in staat was om precies te ervaren wat een priester die ons bezocht zo perfect door een citaat van St. Camillus de Lellis geuit had: “De ziekenkamer is op een bijzondere manier de huiskapel, het bed het altaar, en in je man ontmoet je Christus.” Ja, God is met diegenen die lijden. Ik ervaarde dit elke dag opnieuw.

Ik zou nooit alle bovenstaande ervaringen gemist willen hebben. Toen we trouwden, was onze “ja” gratuit. Deze “ja” werd door de ziekte van mijn man degelijk op de proef gesteld. God vormde onze “ja” om tot de innerlijke rust en vreugde waarover we lezen in de H. Schrift.

In het ziekenhuis bleef ik lange uren totdat mijn man weer mee naar huis mocht. Ik zag er zo veel wanhoop, depressie en agressie. Dit alles werd echter gedragen door het moedige ziekenhuispersoneel. Een reden te meer voor mij om te bidden dat meer mensen zich door God gedragen mogen weten in hun lijden.We hebben een oprechte cultuur van het lijden nodig; dit zou de weg vrijmaken voor een cultuur van vreugde. Om het met de woorden van de Heilige Paulus te zeggen: “Verblijdt u in de Heer te allen tijde!” Wederom zeg ik: “Verheug U! Hij sprak niet alleen met de gezonden!”

Bron: ​http://www.kath.net/news/47379
Jasmine
22 januari, 2017
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten