Hoe het eindigt is van belang.
9 november, 2014 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Het geheim van een goed huwelijk uitgelegd

Onlangs woonde ik het huwelijk van een vriend bij. Het vond plaats in een oude, prestigieuze kerk. Een strijkorkest speelde de huwelijksmars. De bruid droeg een designerjurk die haar natuurlijke schoonheid accentueerde. Reuzeboeketten  fleurden de kerk op voor de meer dan 500 gasten. Drie fotografen legden het huwelijk vast voor het nageslacht. Het huwelijk was mooi, stijlvol en elegant. 

Nadien werd er gefeest en gedanst in het huis van de ouders van de bruid en de volgende dag vlogen de pasgehuwden naar  Hawaii voor een tweewekelijkse huwelijksreis.


Gedurende de ceremonie moest ik denken aan het verhaal van het huwelijk van mijn grootouders in 1912. De bruid, de bruidegom, twee getuigen en de priester waren de enige aanwezigen. Zij huwden in het huis van een vriend. Het hele huwelijk kostte minder dan 25 dollar. Ze brachten de eerste nacht door in een bed op de zolder en de volgende morgen ging mijn grootvader gewoon weer werken. Maar ze zijn 69 jaar gehuwd geweest  tot de dood een einde maakte aan hun verbintenis.


In de maand juni van het jaar 1947 huwden mijn ouders in de aanwezigheid van ongeveer vijftig mensen. Er waren geen fotografen, geen bloemen en geen muzikanten. Er was een kleine receptie en een bescheiden, vierdaagse huwelijksreis naar Noord-Idaho. Het geheel kostte nog geen 100 dollar. Maar, ze zijn nog altijd gehuwd, ze genieten van 35 kleinkinderen en van drie achterkleinkinderen.


De herinneringen contrasteerden met de verkwistende ceremonie die ik bijwoonde. Ik was niet verrast om in de ‘New York Times’ te lezen dat het gemiddelde huwelijk dezer dagen net geen $ 20,000 kost – een riskante financiële onderneming gezien nieuwe huwelijken te kampen hebben met een kans op scheiding van één op twee. Toen mijn grootouders in het huwelijksbootje stapten was de kans op scheiding minder dan 5%. Ik speculeerde dat hoe meer we uitgeven voor een huwelijk hoe korter ze duren. De focus van onze cultuur is veranderd van het geestelijke en het morele naar het materiële en het onmiddellijke. De nadruk wordt gelegd op hoe het huwelijk start, maar God hecht meer belang aan hoe het eindigt!

De huwelijken van onze voorouders concentreerden zich voornamelijk op de beloften. Ze namen ze ernstig en ze verbrandden hun bruggen aan het altaar. Er was geen weg terug. Scheiding was geen optie. Vandaag de dag moedigt de gemeenschap de gehuwden aan hun bruggen te versterken zodat ze kunnen ‘ontsnappen’ als het moeilijk wordt. Vandaag draait het blijkbaar meer om bloemen, fotografen en taart. Zeker: recepties en huwelijksreizen zijn aangenaam en belangrijk, maar ze zijn ondergeschikt aan het maken van beloften.

In 1942, beloofden Jerry en Lois Stroh, de ouders van mijn vrouw om elkaar trouw te blijven in ziekte en gezondheid, in goede dagen en in kwade dagen tot de dood hen zou scheiden. De realiteit van deze eed maakte Jerry zo nerveus dat hij gedurende de ceremonie tot tweemaal toe onpasselijk werd en het altaar moest verlaten. Hij was beangstigd omdat hij goed wist dat hij niet op zijn stappen kon terugkeren. Hij wist dat deze eed hem aan Lois zou binden ook al werd ze een invalide, bars rond haar veertigste, ook al zou ze geen kinderen kunnen krijgen, ook al had hij het gevoel dat hij niet meer van haar hield.

Psalm 15 zegt dat God de persoon eert “die zijn belofte nakomt zelfs wanneer het pijn doet.” De huwelijksbeloften van mijn oom in 1939 hebben veel gekost. Vijf jaar na het sluiten van het verbond kreeg zijn vrouw een hersentumor die haar permanent invalide maakte. Maar hij heeft haar trouw gediend tot ze stierf, zestien jaar later.

Het is tragisch dat het concept van loyaliteit bij de jeugd grotendeels verloren is gegaan. Volgens een nationaal onderzoek wil 94 % van de alleenstaanden zich voor het leven verbinden en gaat 88% akkoord met de stelling dat er teveel scheidingen zijn. Nochtans vind twee derde samenwonen  voor  het huwelijk acceptabel en wil 43 % niet huwen alvorens eerst samengewoond te hebben. Deze mentaliteit zal er niet toe leiden dat de gemaakte beloften ook gehouden zullen worden als het huwelijk moeilijk wordt.

De huwelijken van vorige generaties benadrukten dienstbaarheid. Vandaag naderen velen het altaar verliefd op de liefde – een gevaarlijke onderneming.  Romantiek is van belang voor een geslaagd huwelijk, maar de nadruk moet op dienstbaarheid liggen, anders heeft de romantiek geen overlevingskans. Tenzij ik bereid ben het huisvuil op straat te zetten, te vergeven tot het pijn doet en mijn vuile sokken op te rapen, zal onze romance geen lang leven beschoren zijn. De romantiek tussen mijn vrouw en ik is vandaag dieper en rijker dan 30 jaar geleden toen we in het huwelijk traden omdat we geleerd hebben elkaar te dienen.

Nog een belangrijk kenmerk van de huwelijken van onze voorouders was het één vlees worden. Moderne huwelijken vooronderstellen vaak het belang van aparte identiteiten te behouden. Bijvoorbeeld willen ze verschillende namen en bankrekeningen en rechten allerhande. Maar Gods plan was dat de twee één vlees zouden worden, dat elk zou opgaan in de ander. De wonderlijke ironie is dat diegenen die hun echtgenoot dienen uiteindelijk zichzelf ‘vinden’ door de vreugde van één nieuwe persoon te maken uit twee.

Onze ouders hebben ons geleerd dat één worden offers zou vragen. Mijn echtgenote en ik hebben meningsverschillen gehad over hoe we onze kinderen best zouden disciplineren en over vele andere dingen. Maar deze conflicten hebben enkel onze eenheid verdiept want ons huwelijk was een engagement om onze levens aan elkaar en aan God te ‘verliezen’. Het samensmelten was vaak pijnlijk, maar Gods wonderlijke genade heeft ons steeds dichter naar elkaar gevoerd.

Wat kunnen ouders doen om hun kinderen voor te bereiden op een huwelijk dat 50, 60 of 70 jaar later zal eindigen?

Vooreerst, begin zo vroeg als mogelijk het onderwerp huwelijk te bespreken met je kinderen. Ondanks het feit dat wie ze kiezen voor het leven één van de allerbelangrijkste keuzes is die ze zullen maken, krijgen de meeste kinderen geen lering van hun ouders over hoe ze iemand kunnen uitkiezen, hoe belangrijk de huwelijksbeloften zijn of hoe een huwelijk te laten slagen. We hebben aan tafel met onze vijf kinderen lange discussies gevoerd over de kwaliteiten die ze zouden moeten zoeken in een potentiële partner voor het leven. Drie van onze kinderen zijn gehuwd en ze hebben prachtige keuzes gemaakt.

Ten tweede, benadruk dat het huwelijk gaat over het maken van onherroepelijke beloften voor God en voor getuigen. Al het andere in de ceremonie is hieraan ondergeschikt. Leg de nadruk op de permanentie van de beloften. Misschien kan je de huwelijksbeloften inkaderen en ze ergens op een prominente plaats hangen, zodat je kinderen ze kunnen zien.

Ten derde, geef een realistisch beeld van het huwelijk mee. Wees open. Laat je kinderen weten dat je samen problemen hebt moeten overwinnen. Leer en geef het voorbeeld van wat het betekent  om elkaar te beminnen en te dienen, hoe en waarom de romantiek te cultiveren, het belang van communicatie en van vergeving schenken.

Ten vierde, leer hen dat het huwelijk het samensmelten is van twee individuen in één nieuwe persoon. Benadruk de inspanningen en de offers die dat kost, maar vooral hoe wonderlijk het resultaat zal zijn.

Of je nu $ 100 spendeert aan een huwelijk of $ 20,000, ouders die hun kinderen goed voorbereiden zullen hen met vreugde en jubel naar het altaar leiden, zeker dat deze verbintenis hen geluk zal brengen. God zij geprezen voor de genade die hij brengt in de harten van zijn trouwe kinderen!

Vertaling van  ‘It’s how it ends that matters’ door William P. Farley
Jasmine
9 november, 2014
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten