Koppel dat baby met Down aan zijn lot overliet:
“We wilden ons geld terug, het kind laten aborteren”
12 augustus, 2014 door
Koppel dat baby met Down aan zijn lot overliet:
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
| Nog geen reacties
Het Australische koppel dat ervan beschuldigd wordt om hun zoon – op de wereld gezet door een draagmoeder – aan zijn lot over te laten heeft toegegeven dat ze de baby liever hadden laten aborteren. “Als het veilig was geweest voor het embryo om beëindigd te worden, zouden we dat waarschijnlijk gedaan hebben”, vertelde vader David Farnell in een uitgebreid interview dit weekend.

“Ik denk niet dat er ouders zijn die een zoon met een handicap willen,” voegde hij toe, terwijl zijn vrouw Wendy naast hem zat. “Ouders willen hun kinderen gelukkig en gezond zien, en in staat om alles te doen wat andere kinderen kunnen.” Het koppel onthulde eveneens dat ze het agentschap dat het draagmoederschap geregeld had om terugbetaling hadden gevraagd wanneer ze te weten kwamen dat de baby het syndroom van Down had. David geeft toe: “Ik zei: ‘Geef ons ons geld terug. Dit is jullie fout. We wisten pas zeer laat in de zwangerschap dat de baby het syndroom van Down had. We waren erg in de war en vonden dat het agentschap zijn verantwoordelijkheid moest opnemen.”

Ondanks dit alles beweert het koppel dat ze de draagmoeder nooit verteld hebben dat ze de baby moest laten aborteren. Het verhaal van de Farnells heeft de internationale krantenkoppen gehaald. Als draagmoeder Pattharamon uiteindelijk beviel van een tweeling, nam het koppel Farnell slechts één van de kinderen – een meisje - terug naar Australië, terwijl het andere kindje – Gammy genoemd – bij de draagmoeder bleef. Ze beweren dat ze van plan waren het Gammy later te komen ophalen, iets waar de eerste zes maanden alvast niets van terechtkwam. “We waren bang dat we ons meisje zouden moeten achterlaten en vertrokken dus zo snel mogelijk,” bevestigt David.

De draagmoeder heeft gezworen dat ze Gammy nooit zullen krijgen: “Ik wil dat ze naar Thailand terugkeren en Gammy zien. Maar ze zullen mijn jongen nooit krijgen. Ze hebben hem al een keer achtergelaten en nu denken ze hiermee weg te komen.” Gammy had verschillende gezondheidscomplicaties, wat de draagmoeder en haar man bijna bankroet maakten. Nadat hun verhaal het nieuws haalde hebben ontelbare mensen echter een donatie geschonken wat maakt dat het “Hope for Gammy” fonds nu meer dan 240,000 dollar telt.

De draagmoeder wil ook nog dit meegeven aan Thaise vrouwen die het draagmoederschap overwegen: “Begin hier niet aan – denk alsjeblieft niet alleen aan het geld, als er iets misgaat en de baby wordt achtergelaten door de maatschappij, dan moeten wij verantwoordelijkheid daarvoor opnemen”. Deze situaties moeten een aanleiding zijn om grote vraagtekens te zetten bij de praktijken van het draagmoederschap.

Ondertussen komen er veel verontwaardigde reacties binnen. Een daarvan komt van Caroline White, zelf moeder van Seb, een jongetje met het syndroom van Down: “Ik werd erg droevig van het verhaal van Gammy. Het choqueert me dat we nog steeds graad van belangrijkheid toekennen aan iemands leven. We spreken hier over tweelingen, die negen maanden lang alles deelden, en vanaf hun geboorte worden ze helemaal anders behandeld.”

“Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik pas merkte dat Seb het syndroom van Down had totdat hij in mijn armen lag. Een prenatale diagnose had mij veel angst aangejaagd, maar gelukkig had ik geen andere keuze dan mijn baby te leren kennen en helemaal verliefd op hem te worden. Voor mij is het geen verrassing dat de Australische vader van Gammy ‘waarschijnlijk’ om een abortus had gevraagd, in het Verenigd Koninkrijk alleen al wordt meer dan 90% van de babies met Down geaborteerd”.

“Overal waar wij gaan zie ik hoe Seb mensen raakt met zijn bruisende persoonlijkheid , zijn zin in het leven en zijn gigantische lach. Mensen vertellen me allemaal hoe prachtig hij is. In zes luttele jaren heeft hij mij meer geleerd dan eender welke handleiding of facebookpagina had gekunnen, en ik zou niets veranderen aan on leven samen. Ik heb een heel andere attitude en begrip gekregen, niet gewoon over Down of een handicap, maar over het leven in het algemeen. Ik zie nu pas dat wij allemaal gelijk geboren zijn, allemaal met onze eigen krachten en zwaktes. We zijn allemaal even veel waard en het maakt me enorm droevig dat velen dat niet zien. Het lijkt soms wel dat het alleen die mensen zijn die een kindje met Down in de familie hebben die dat inzien.

En Seb valt inderdaad uit de toon – maar veeleer door zijn ongelofelijke sociale skills en nette manieren – niet omdat hij een extra chromosoom heeft. Hij maakt vriendjes met andere kinderen, hij eet in restaurants, speelt tafeltennis en houdt ontzetten veel van zwemmen.

Toch is er nog steeds die praat over het ‘risico’ om een kind met Down te krijgen. Risico is een woord dat ik associeer met gevaar. Het gaat over je spaargeld of je auto of je huis op het spel zetten. Ik ben de tel verloren van zwangere vrienden en collega’s die me kwamen vertellen dat ze een ‘laag risico’ op een kindje met Down hadden. Ik ben niet dom genoeg om te denken dat iemand een kind met dat syndroom zou willen, en ik zou wel stom zijn om me daardoor aangevallen te voelen. Uiteindelijk was ik ook opgelucht als ik bij volgende zwangerschappen te horen kreeg dat ik een ‘laag risico’ had. Maar toch doet dat woord pijn, omdat mensen – zonder het te beseffen – me komen vertellen dat ze blij zijn dat ze niet een kind als het mijne krijgen. Er wordt gewoonweg zoveel ingezet op het opsporen en elimineren van Down dat het leidt tot angst voor diegenen die een positieve diagnose te horen krijgen. 

Ik kan het niet helpen soms te denken hoe de mensen die met Seb hebben gespeeld of gepraat zich zouden voelen al hun (klein)kind wordt gediagnosticeerd met Down. Ik kan me voorstellen dat ze ook vol angst zitten, maar ik hou ervan te denken dat Seb toch houdingen veranderd waar hij gaat. Daar ben ik tot op een bepaalde hoogte zeker van.

Mensen moeten stoppen een waarde te geven aan het leven van babies. Babies kunnen niet behandeld worden als een accessoire, een recht of een normaliteit. Beide kinderen van de tweeling van de Thaise surrogaatmoeder hebben het recht op gelijkheid en het potentieel om het leven van de mensen rondom hen te verrijken – net zoals Seb dat doet voor ons.”

Bron: Lifesitenews.com & http://www.bbc.com/news/blogs-ouch-28755786
Koppel dat baby met Down aan zijn lot overliet:
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
12 augustus, 2014
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten