Meer pro-life dan ooit
20 september, 2015 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Diegenen die in deze tijd durven opkomen voor het ongeboren leven worden er wel eens van beschuldigd gevoelloos te zijn, want 'zij kunnen de reden waarom een moeder voor abortus kiest niet ten volle begrijpen'. Zoals bij prenatale diagnose van syndroom van Down of trisomie 18. 

Ik begrijp het wél. Een kind met ernstige gezondheidsproblemen opvoeden is nu al enkele jaren mijn hele leven. 
Terwijl onze maatschappij struikelt over de zaak abortus, zijn de families en gezinnen die een ‘imperfect’ kind grootbrengen waarachtige voorbeelden van geluk, lijden en vervulling van het leven zelf – in al zijn chaos. 

In deze specifieke situaties lijkt de pro-abortusfaçade ‘zorg voor iedereen totaal niet van toepassing. Wat we meer en meer horen, zijn uitspraken zoals Als ik geweten had dat mijn dochter syndroom van Down had, zou ik haar geaborteerd hebben
Slechts één enkele keuze wordt aangemoedigd in dit geval: Geen enkele moeder wil immers opgezadeld worden met een gehandicapt kind. Het is veel menselijker te aborteren in dat geval. Denk aan de levenskwaliteit van moeder en kind…”

De dood wordt onmiddellijk verkozen boven elke kans op leven van het kind en elke kans voor de familie om dat kind in hun leven te hebben.
Ik was 23 toen ik zwanger werd van onze oudste zoon. Mijn man en ik waren uitzinnig van vreugde in verwachting te zijn. Tijdens de 20-weken echografie werd er echter een levensbedreigend defect aan het hartje van mijn zoon vastgesteld. De specialisten haastten zich ons uit te leggen dat ons babyzoontje een vorm had van ‘Hypoplastisch Linkerhart Syndroom’ – in essentie kwam het erop neer dat zijn hart slechts half ontwikkeld was en hij waarschijnlijk nog andere defecten zou hebben. Ze vertelden ons dat in zulke gevallen meestal voor abortus wordt gekozen. Wij waren sprakeloos.

Terwijl ik aan het huilen was en totaal ontredderd was, haalden ze mijn echtgenoot bij me weg om op hem in te praten. We hadden hen al verteld dat we tegen abortus waren in elke situatie, maar ze dachten dat dit slechts idealisme was: Je hebt nog je hele leven voor je, je hoeft jezelf niet op te zadelen met lijden en pijn. Denk aan je vrouw, aan je familie. Op een dag zal je je zoon moeten begraven. Is dat het leven dat je wil?

We hadden absoluut geen idee waarin we gegooid werden. Onze levens waren net compleet ondersteboven gehaald, en we waren onvoorbereid. Een lange tijd geleden echter hadden we besloten dat abortus nooit een optie is, nu zou onze overtuiging op de proef gesteld worden.

De dokters hadden het juist wanneer ze ons zeiden dat de bevalling de nodige complicaties zou meebrengen: van zodra Ezekiel (‘Zeke’) geboren was, werd hij met spoed naar de neonatale intensive care gebracht (NICU) en met beademingstoestellen verbonden. 

Hij had zijn eerste openhartoperatie wanneer hij één week oud was, zijn tweede wanneer hij een jaar was – zonder de vele andere operaties mee te tellen. Zijn eerste levensjaar was hij constant verbonden met de zuurstoffles. Zijn gezondheid was zo kwetsbaar dat we hem niet meenamen naar publieke plaatsen uit schrik voor ziektes.

Zeke stierf bijna toen hij vijf maanden oud was van een slechte darmkronkel, voor we erachter kwamen dat hij ook misvormde darmpjes had. Hij had ernstige reflux. De medische statistieken waren tegen, maar dankzij God’s genade trok hij zich door alle operaties, complicaties en terugvallen.

Ook al waarschuwden de dokters dat zulke kinderen meestal achterlopen op hun ontwikkeling, was Zeke een levendig kind en erg intelligent. Hij hield er zoveel van te spelen en grapjes te maken met papa. Hij heeft alle kindertijd-mijlpalen gehaald, ondanks zijn obstakels. Hij is een echt wonderkind dat de dokters keer na keer ongelijk gaf.

Na alles waar we doorheen gegaan waren, dachten we dat Zeke’s situatie stabiel was na zijn laatste openhartoperatie. Het ondenkbare gebeurde echter op 27 maart 2014: Zeke kreeg een hartaanval en stortte ineen voor mijn man’s ogen. De dokters vertelden ons dat hij hersenschade had opgelopen en helemaal verlamd en stom was. Ze zeiden ons dat hij in een vegetatieve staat was waar hij nooit zou uitkomen dus dat we hem best ‘lieten gaan’ door de toediening van voedsel en water te stoppen. Dat was het ‘meest menselijke’ voor hem en ons gezin.

Omwille van onze pro-life overtuigingen namen we Zeke mee naar huis om voor hem te zorgen, in plaats van hem in een ziekenhuis te laten uitdrogen.

Nadat we zijn hele leven met hem gevochten hadden, brak ons hart toen we dit zagen gebeuren. Met intense dagelijkse therapie en veel gebed en aanmoediging – is Zeke wonderbaarlijk aan de beterhand. Hij leert opnieuw eten, praten en lopen.

Velen vragen me of ik niet anders zou kiezen na alles wat we hebben meegemaakt. Hem opvoeden is zonder twijfel moeilijk, hartverscheurend en heeft ons kennis doen maken met onze uiterste grenzen. Maar evenzeer is ons gezin door Zeke gevuld met vreugde en blijdschap. Hoewel onze wegwerpmaatschappij tot andere conclusies kan komen, heeft mijn leven met Zeke me meer pro-life gemaakt dan ooit. Ik heb met eigen ogen gezien hoe menselijk ‘imperfecte’ kinderen zijn. Deze kinderen hebben een gezicht, een naam, gevoelens en emoties, en wensen. Elk kind heeft een ziel, een unieke persoonlijkheid, en een toekomst. Zij zijn onze kinderen, ons vlees en bloed, ons nageslacht, ongeacht of ze nu gezond of iets gecompliceerder zijn.

Ik ben gepassioneerd geraakt om te spreken in naam van kinderen die als niet perfect worden beschouwd, zo ongewenst door onze maatschappij dat we hun levens uitblazen nog voor ze geboren kunnen worden.

Als ik ooit al tot de conclusie zou komen dat het het allemaal niet waard was, dan zou dat nooit het feit veranderen dat ik nooit een legitiem recht heb om iemands leven te nemen. Ja, ik ben zijn moeder, maar hij is niet mijn bezit! Niet in de zin dat een arm of een been mij toebehoren. 

Vanaf zijn conceptie was Zeke zijn eigen persoon: een onafhankelijke entiteit, een uniek geschapen mens met eigen rechten. Als zijn ouders hebben we het recht en de plicht om voor hem te zorgen en hem op te voeden. Als maatschappij zijn we nu geconditioneerd om eerst aan onszelf te denken, en dat zelfs ten koste van de levens van onze eigen kinderen! Pro-life spreekster Gianna Jessen getuigde onlangs: “Het is vaak van de zwaksten onder ons dat we wijsheid leren – iets wat pijnlijk ontbreekt in onze natie vandaag”.

Het gaat niet om mij, het gaat om Zeke. Als moeder kan ik hem de kans op leven geven die iedereen nodig heeft en zou moeten krijgen: ongeacht hoe lang, moeilijk, vreugdevol, vervullend, of blij het ook uitdraait. 

 Bron: https://www.lifesitenews.com/opinion/my-baby-was-born-with-half-a-heart-and-fighting-for-his-life-has-made-me-mo

 

 

Jasmine
20 september, 2015
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten