Moeder van baby met dwerggroei: "Ik zou niets veranderen"
22 januari, 2017 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Vol blijde verwachting keken Ashley Shirley en haar man Ronnie uit naar de komst van hun vierde baby. Als ouders van drie waren ze erg blij dat er een nieuw gezinslid op komst was. Maar de blijdschap veranderde snel in angst toen ze een onrustwekkende boodschap kregen van de gynaecoloog. Op de 20-weken echografie was namelijk te zien dat er iets mis was met het kind. 

Een volgende echografie op 24 weken bevestigde het vermoeden: men stelde vast dat baby Jocelyn leed aan skeletdysplasie, in de volksmond dwerggroei genoemd. Dit zou een gecompliceerd leven betekenen voor het kindje. ​

Shirley legt uit: “Toen baby Jocelyn de diagnose van skeletdysplasie kreeg, werd ons verteld dat het een niet dodelijke vorm was, omdat haar borstholte normaal leek, en men niets anders onrustwekkend kon vaststellen.” Verder vertelt Shirley ons: “Het bot van haar dijbenen was gebogen, en de lengte van haar armen en benen was vier weken achter op de rest van haar lichaam. Het corpus callosum (middenstuk van het brein) ontbrak volledig, en ze had hydrocefalus (te veel water in het brein). Toen men dit allemaal vastgesteld had, stelde men ons voor de keuze om te aborteren. 

Shirley zei dat het haar hart brak. Voor Shirley en haar man was aborteren namelijk nooit een keuze die ze in overweging wilden nemen. Het koppel vertrouwde op God, maar toen de weken voorbij gingen, werden er steeds meer verontrustende ontdekkingen gedaan op de echografieën. 

“Haar borst groeide niet mee met de rest van haar lichaam,” zegt Shirley. “Haar hart nam uiteindelijk meer dan de helft van haar borstholte in, wat ervoor zorgde dat haar longen nauwelijks plaats hadden om te kunnen groeien en ontwikkelen. Het was toen dat de dokters ons vertelden dat het goed mogelijk was dat baby Jocelyn doodgeboren ter wereld zou komen.” 

Ondanks alle onheilspellende berichten bleef Shirley hoopvol. Iedere week opnieuw stelde Shirley aan de dokters dezelfde vraag: hoe was het met de baby’s longen gesteld? Iedere week opnieuw kreeg Shirley hetzelfde antwoord van de dokters: ze wisten het niet, maar het zag er echt niet goed uit. “Vaak zat ik gewoon voor me uit te staren” zegt Shirley. “Ik wou bidden, maar ik kreeg geen gebed uit mijn mond. Ik kreeg zelfs mijn bijbel niet opengeslagen. Ik was emotioneel en mentaal uitgeput.” De gedachte dat hun kind doodgeboren ter wereld zou komen, liet het koppel de rest van de zwangerschap niet meer los. Daarom huurde het koppel een fotograaf in om de – naar wat zij dachten - hoogstwaarschijnlijk enige foto van baby Jocelyn te nemen. Maar op haar geboortedag 7 juli verraste baby Jocelyn iedereen.   

De neonatoloog zei: “Ik verwachtte een ziek en abnormaal kind ter wereld te brengen, maar ze lijkt volledig normaal.” Het was onmogelijk uit te leggen aan de hand van de medische wetenschap. Shirley zegt: “Toen ik haar hoorde schreeuwen achter het gordijn, moest ik wenen van blijdschap. Ik was geschokt door God’s goedheid. Ook de ingehuurde fotografe wist met haar blijdschap geen blijf: “Ik heb gehuild van vreugde” zegt Jennifer Wilkerson van Wilkerson Photograpy.  

Na een kort verblijf op de IC van de neonatale, mocht Jocelyn naar huis. Hoewel haar verhaal inderdaad miraculeus is, heeft Jocelyn toch met enkele uitdagingen te kampen. Haar ouders hebben nog maar sinds kort ontdekt dat Jocelyn blind is. Ook moet ze gebruik maken van een speciale G-tube om goed gevoed te kunnen worden. Maar ze maakt grote sprongen voorwaarts in haar ontwikkeling. Shirley zegt dat ze vaak het gevoel heeft dat ze op duizend plaatsen tegelijk moet zijn: “De genade van God maakt het mogelijk dat ik alle opdrachten kan vervullen in dit dolle maar mooie leven. Ik zou niets aan mijn leven willen veranderen.”

Nooit heeft het koppel aan de oudere kinderen van het gezin verteld wat de dokters over Jocelyn gezegd hebben. 

Achteraf bekeken zijn ze zeer blij dat ze dit niet gedaan hebben. Het zou alleen maar voor extra stress gezorgd hebben binnen het gezin. De grotere kinderen van het gezin zien Jocelyn heel graag. Ze zijn lief en vriendelijk tegenover haar, en zelfs de één jaar oude Jaxon kan blijkbaar niet genoeg van haar krijgen. Volgens Shirley heeft het gezin alles te danken aan het grote vertrouwen dat het gezin in God stelt. 

Bron: https://www.lifesitenews.com/news/mom-of-baby-diagnosed-with-dwarfism-refuses-abortion-i-wouldnt-change-a-thi
Jasmine
22 januari, 2017
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten