Sneak peak uit ons maandblad: "Als tieners over abortus debatteren"
28 maart, 2016 door
Jasmine
| Nog geen reacties
“Ben je van plan een debat te houden over abortus in de klas?" vroeg onze nieuwe directrice. We stonden in de gang in de buurt van mijn klas.

“Ja,”zei ik.

“Niet doen,” zei ze.
Odoo + afbeelding en tekst
 

"Waarom niet?"
 
“Omdat ...” Ze zweeg even en leek verrast dat ik haar oordeel in vraag stelde. "Omdat veertienjarigen te jong zijn om dit thema te bespreken."
 
“Maar we hebben de afgelopen jaren meerdere malen over het onderwerp gedebatteerd en ze hebben het heel goed behandeld,” zei ik.
 
De nieuwe directrice was onervaren in de job en ongeveer even oud als ik, vooraan in de dertig. Ze was nogal zwaarlijvig met kort haar en ze droeg een broekpak (of soms een lange jurk), meestal met een felgekleurde sjaal over één schouder. Ze noemde zich feministe en haar kledij, zo realiseerde ik me later, deed dienst als een soort militair uniform dat haar ideeëngoed voor eenieder etaleerde. Kort nadat ze de positie van directrice had overgenomen, nodigde ze ieder van ons uit in haar kantoor voor een privé-gesprek. Toen ik aan de beurt kwam, viel mijn oog op een ingelijste boodschap op haar bureau: “De wetenschap heeft iets ontdekt om het werk van tien mannen te doen: Één vrouw."
 
Ik leunde wat naar voor om de boodschap te lezen, keek naar haar en zei: "Hmm. U kunt dus het werk van tien mannen doen?"
 
"Het is een uitdrukking," zei ze.
 
"Een uitdrukking van wat?"
 
Ze negeerde mijn vraag…
 
Maar laat ik terugkeren naar onze discussie over abortus in de gang. Die ging ongeveer als volgt:
 
"Ik nodig de ouders elk jaar uit om de debatten bij te wonen," zei ik, "en velen gaan daarop in. Meestal zijn er vier of vijf ouders per klas die komen."
 
“Waarom kies je voor debatten over abortus?” wilde ze weten.
 
"De studenten kiezen het onderwerp zelf,” legde ik uit. "Sommige  klassen verkiezen een ander onderwerp zoals wapenbezit, maar de meest klassen kiezen voor het onderwerp abortus.
 
"Veertienjarigen zijn niet volwassen genoeg voor een abortusdebat,” hield ze vol.
“Hmm,” zei ik. "Maar sommige veertienjarigen ondergaan een abortus. Wist u dat?"
 
"Ja," zei ze, oogcontact vermijdend en een beetje schuifelend.
 
“Als ze oud genoeg zijn om abortus te ondergaan, zijn ze ook oud genoeg om abortus te bespreken, vindt u niet?”
 
Op dat moment kwam haar secretaresse aanwandelen, ze verontschuldigde zich en gaf de directrice een bericht. Ze las het en zei: “We zetten dit gesprek verder op een later tijdsstip.”
 
De verderzetting van het gesprek heeft echter nooit plaatsgevonden, en dus gingen de debatten in de klassen gewoon door als gepland.
 
Eerst een vooral wilde ik mijn studenten doen nadenken over de definitie van abortus. Veertienjarigen hebben volledig ontwikkelde hersenen, maar gebrek aan nuance. Hun definities zijn daarom vaak verfrissend direct en correct. Een typisch antwoord zou als volgt luiden: “Abortus is wanneer een vrouw zwanger is en ze haar baby doodt."
 
“Is iedereen het eens met deze omschrijving?" wilde ik weten.
 
Allen knikten en ik schreef de definitie op het bord. Ik omcirkelde de woorden ‘baby’ en ‘doodt’. Ik legde uit dat mensen die abortus steunen zichzelf pro-choice (pro-keuze) noemen en dat een doorwinterde voorstander van abortus nooit woorden als ‘baby’ of ‘doden’ uitspreekt als het over abortus gaat. Een pro-life persoon zou ze echter vrijwel altijd gebruiken. "Een definitie als deze," wijzend naar het bord, "duidt op een pro-life standpunt. Ik kan vertellen hoe iemand over abortus denkt, door te kijken naar de woorden die worden gebruikt. Het klopt zo goed als altijd.” Ik keek in de richting van de student die de definitie aanleverde en vroeg: “Ben je pro-life?" Hij antwoordde bevestigend.
 
Dan vroeg ik hoe een pro-choice persoon abortus zou definiëren. Na wat suggesties kwamen de studenten met volgende definitie voor de dag: “Abortus is als een vrouw ontdekt dat ze zwanger is en de dokter het eruit neemt.”
 
“Niet slecht! Een pro-choice persoon zou een woord als ‘baby’ vervangen door ‘foetus' en doden door ‘verwijderen’ of ‘beëindigen’.” Uiteindelijk kwamen we bij de vage definitie die meestal door de pro-choice zijde wordt gehanteerd: “Een abortus is een zwangerschapsafbreking.” 
 
Vaak wil een student op dit punt mijn persoonlijke mening over abortus weten, waarop ik antwoord: “Ik zal het vertellen na het debat."
 
De studenten mochten zich nu verdelen in twee kampen: pro-choice of pro-life. Als er een ondervertegenwoordiging is voor een kamp, herstel ik het evenwicht door een aantal studenten uit te dagen een standpunt te verdedigen dat niet het hunne is. Tijdens de voorbereiding moeten de studenten niet enkel nadenken over hun eigen opvattingen, ik raad hen aan de sterkste argumenten van de andere kant te noteren en ze te overwegen. Ze moeten leren alle kanten van een kwestie te bekijken. Het is moeilijk om een argument te weerleggen als je het nog nooit hebt gehoord of grondig afgewogen hebt. In een debat wil je niet met je mond vol tanden staan. Een goede voorbereiding is noodzakelijk. De studenten krijgen enkele weken om zoveel mogelijk informatie te verzamelen en het debat zo goed mogelijk voor te bereiden.
 
Dan komt het moment dat de studenten mij aanklampen in de gang, lang voordat het eigenlijke debat plaatsgrijpt. Met ernstige blik vragen ze mij of “ik al ooit foto’s van abortus” gezien heb.
 
“Ja. Ze zijn choquerend, niet?”
 
“Kunnen we gebruik maken van de foto’s in het debat?”
 
“Ja.”
 
Andere leerkrachten, medewerkers en ouders benaderden me met dezelfde ernstige blik en dezelfde vragen: “Heb je de foto’s gezien die de ronde doen?”
 
“Sommige, ja."
 
“Bent u van plan hen toe te staan deze foto’s te gebruiken in het debat?”
 
"Sommige, ja."
 
“Is dat een goed idee?”
 
“Ik denk van wel. Waarom niet?”
 
“Nou, het is moeilijk om voor abortus te pleiten na het zien van dergelijke foto’s. De pro-life kant krijgt een oneerlijk groot voordeel.” 
 
“En wat dan nog” dacht ik. Wat als het pro-choice standpunt simpel onhoudbaar wordt na het zien van de harde bewijzen? Ja, het is moeilijk om te betogen dat abortus iets anders is dan het doden van baby’s als je de beelden ziet van afgerukte armen, benen en hoofden. Maar is dat niet de les die de studenten hieruit moeten trekken? Zou ik studenten de gelegenheid ontnemen om concreet bewijs van wat abortus meebrengt te presenteren? Woorden volstaan niet om de grafische beelden gebrand in de geest van de kijker ongedaan te maken. Ja, abortus beëindigt een zwangerschap maar abortus beëindigt tegelijkertijd ook het leven van een baby.
 
Sommige van mijn vrouwelijke collega’s die bezwaar maakten tegen het gebruik van de foto’s leken mij diep triest toen ze mij erover aanspraken. Ze hadden moeite met het maken van oogcontact en ik vroeg me af of ze zelf een abortus hadden gehad.
 
Zoals te verwachten, was het tijdens het debat buitengewoon lastig voor de pro-choice groep om hun zaak te bepleiten. Het is erg moeilijk om uitgelegd te krijgen waarom we niet alle kleine, onschuldige, ongeboren baby’s in bescherming zouden nemen.
 
De nieuwe directrice was uiteindelijk niet aanwezig op het debat. Ik werd ook niet door haar ontslagen, alhoewel het leven mij sedert haar komst wel heel moeilijk werd gemaakt. Meermaals is geprobeerd mij de mond te snoeren omwille van de debatten over abortus, homoseksualiteit en andere hete hangijzers. Tweemaal werd ik door belangenverenigingen voor het gerecht gedaagd. In 2011 ging ik op pensioen. En ja, ik ben pro-life.
 
Gebaseerd op: Tom McLaughlin,
When teenagers debate abortion, Crisis Magazine

Meer lezen? Elke maand ons tijdschrift in je brievenbus, barstensvol interessante artikels? Abonneer je nu hier. 

Jasmine
28 maart, 2016
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten