​Terwijl de wereld over een dode aap huilde, werden vandaag 150.000 baby's vermoord
6 juni, 2016 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Het was een bloedstollende scène die wereldwijd over de tong ging. Een 4-jarige jongen tuimelde verschillende meters naar beneden en belandde in een gorillaverblijf in de zoo van Cincinnati.

Het was een bloedstollende scène die wereldwijd over de tong ging. Een 4-jarige jongen tuimelde verschillende meters naar beneden en belandde in een gorillaverblijf in de zoo van Cincinnati. Eén gorilla, Harambe genaamd, luisterde niet naar de bevelen van de oppassers om onmiddellijk naar binnen te komen. Geschokt keken de bezoekers toe, met inbegrip van de moeder van het onfortuinlijke kind, hoe het gigantische dier de doodsbenauwde jongen als een lappenpop door het ondiepe water begon te slepen. Het was, hoe dan ook, een levensgevaarlijke situatie voor de kleuter.  De enige logische beslissing was om de aap uit te schakelen om het leven van het kind veilig te stellen. De kolos verdoven was geen optie omdat een verdovingspuitje niet ogenblikkelijk werkt. Het had het kind nog meer in gevaar gebracht. De jongen werd na afloop met spoed naar een ziekenhuis gebracht, waar hij voor niet-levensbedreigende verwondingen werd behandeld. Zo kwam een ‘happy end’ aan wat een vreselijk tragisch verhaal had kunnen zijn geweest.

Natuurlijk is niemand blij omdat een gorilla het leven moest laten. Het is jammer. Zoals het ook jammer was dat er geen toezicht was op het kind, en nog erger, dat de afsluitingen van de zoo niet konden verhinderen dat een kleuter op het territorium kwam van sterk onvoorspelbare en onvoorstelbaar sterke beesten. De prioriteit lag terecht bij het redden van het kind. Het kind leeft. In vergelijking daarbij valt al het andere in het niet. Maar blijkbaar hebben niet alle mensen dezelfde prioriteiten. We leven in een tijd van neo-heidendom, waar legioenen van zielen meer compassie lijken te hebben met gorilla’s dan met mensen. En ik leg de nadruk op het woord ‘meer’. Er is niets mis met het ontzag en de liefde die mensen kunnen voelen voor al het wonderlijke van de schepping, maar wat als de mens meer (meer !) liefde voelt voor een aap dan voor een onschuldig en kwetsbaar kindje?
 
In de uren en dagen na het neerleggen van gorilla Harambe, konden we op het internet sterke staaltjes zien van menselijke dierenliefde zo grotesk buitenproportioneel dat ze neerkwam op onverschilligheid ten overstaan van het lot van het kind en minachting ten overstaan van zijn familie. Op facebook kon men een pagina raadplegen waar Harambe ‘iemand’ werd genoemd wiens leven er toe deed (alsof diegene die de dodelijke kogel afvuurde dat deed uit onverschilligheid jegens het beest). Sommige heethoofden protesteerden met veel misbaar aan de hekken van de dierentuin. Volgens hen had de zoo een onverschoonbare fout gemaakt door het dier neer te leggen. Diep getroffen burgers hielden een wake bij kaarslicht. Anderen legden bloemen bij een foto van de overleden primaat.
 
De botheid van de reacties was hier en daar schokkend. Iemand vond dat de kleuter en de 200 kg zware gorilla het maar onder elkaar hadden moeten ‘oplossen’. Survival of the fittest, zo u wil. Als dat betekent dat een kind uit elkaar wordt gescheurd, het zij zo. De gorilla was onschuldig, pende een ander groot licht van medelijden. Het is niet eerlijk om een gorilla te doden als gevolg van de idiotie van mensen. Het kind was in zijn habitat. Dus… Een uitspraak van een eenzame gek, denkt u. Gek zeker, maar zeker niet eenzaam. Vele mensen denken tegenwoordig zo. Bijna iedereen lijkt het erover eens te zijn dat de moeder van het kind een waardeloos slecht mens is, die blij mag zijn dat ze niet in de gevangenis wordt opgesloten wegens onvrijwillige doodslag op een aap. Je vraagt je af waarom er zoiets als familiale verzekering bestaat. In godsnaam, de vrouw zag gedurende tien vreselijke minuten haar jongen in de poten van een gigantische gorilla. De horror die ze moet hebben gevoeld, is al meer dan straf genoeg. Men kan zich de vraag stellen hoe al deze dierenliefhebbers (of zijn het mensenhaters) hadden gereageerd als het hun eigen zoon of dochter had geweest, nietwaar?
 
Dit is het meest verontrustende aan deze onverkwikkelijke affaire: de reacties van de mensen die van mening zijn dat een gorilla niet noodzakelijkerwijs moet worden opgeofferd om een kind te redden. Dat op zich is veel, veel tragischer dan de dood van het dier. Het is een teken aan de wand om u tegen te zeggen. Alleen mensen die ziek in hun hoofd zijn, kunnen twijfelen wie er voorrang moet krijgen in het duel tussen een gorilla en een kleuter van vier. Er is geen echte controverse hier. Het is heel eenvoudig. Iedereen die hiermee worstelt moet zichzelf eens grondig laten onderzoeken.
 
Velen zullen het niet graag horen, maar het is noodzakelijk om erop te wijzen. Er is wel degelijk een verband tussen abortus en de reacties van de ‘meute’ op de dood van Harambe. Terwijl er nog steeds een virtuele ‘heksenjacht’ wordt georganiseerd op de ‘onverantwoordelijke’ ouders van het kind, zullen deze dag alleen al meer dan 150.000  kleine jongetjes en meisjes in de moederschoot worden opgeofferd door abortus. U gelooft het niet. Reken zelf maar uit. Er zijn wereldwijd jaarlijks 56 miljoen abortussen en slechts 365 dagen in een jaar. Geen van deze slachtoffers krijgen een naam en er zullen geen wakes bij kaarslicht voor hen worden georganiseerd. De aap werd snel en ‘humaan’ gedood. De mensenkinderen die vandaag zullen afgemaakt worden, zullen, afhankelijk van het trimester, een lange en pijnlijke doodstrijd moeten ondergaan, vergelijkbaar met vierendeling en andere reeds lang geleden verboden barbaarse, middeleeuwse praktijken.  Hoe langer we abortus in ons midden toelaten, hoe meer we lijken af te zakken naar de redeloze barbarij, met inbegrip van reeds lang verloren gewaande praktijken zoals de aanbidding van bomen en dieren.
 
Gebaseerd op: Matt Walsch, While You Were Crying Over a Dead Ape, www.theblaze.com.
 

Jasmine
6 juni, 2016
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten