Uit ons maandblad: een draad om vreugde te weven
29 mei, 2016 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Door Mgr. Charles Chaput

Terwijl sommige mensen zich storen aan de onvolmaaktheid, het ongemak en de kosten van personen met een handicap, zien anderen in hen een uitnodiging om te leren hoe waarlijk lief te hebben...

De Franse jezuïet Henri de Lubac schreef ooit: "Het lijden is de draad waar de ware vreugde uit geweven wordt.” Echte hoop en echte vreugde zijn kostbaar want er is voor betaald. Ze zijn geboren uit de ervaring van het lijden, dat nobel werd gemaakt en betekenis werd gegeven door het geloof in een liefdevolle God. 

Een aantal van mijn vrienden hebben kinderen met een handicap. Hun problemen variëren van hersenverlamming tot het syndroom van Turner tot Trisomie 18, dat zeer ernstig is. Maar ik wil me concentreren op een vrij veel voorkomende genetische handicap om mijn punt te maken. Ik wil het hebben over trisomie 21 of het syndroom van Down. Studies tonen aan dat meer dan 80 procent van de ongeboren baby's gediagnosticeerd met het syndroom van Down geaborteerd worden. Ze worden gedood vanwege een fout in een van hun chromosomen - een fout die niet fataal of besmettelijk is - enkel ongewenst.

Hoe ouder een vrouw wordt, hoe groter haar risico op een kind met het syndroom van Down. En dus krijgen zwangere vrouwen in het hele land te horen dat hun baby een verhoogde kans heeft op het syndroom van Down op basis van één of meer prenatale testen. Sommige artsen brengen deze informatie met grote fijngevoeligheid over. Maar, zoals mijn vrienden uit ervaring weten, veel andere dokters lijken meer bezorgd over het vermijden van rechtszaken en schadevergoedingen. Sommigen onder hen zetten de vrouw zelfs onder zware druk om te aborteren. In de praktijk kunnen medische professionals een aanstaande moeder in de richting van abortus sturen door simpelweg te zinspelen op alle mogelijke gebreken van het kind. En het meest verderfelijke aspect van dat soort druk is dat artsen beter weten dan wie ook hoe kwets
baar een vrouw kan zijn bij het horen van potentieel tragisch nieuws over haar ongeboren baby.

Aanstaande ouders verdienen om te weten dat een kind met het syndroom van Down kan liefhebben, kan lachen, kan leren, kan werken, vrienden kan maken en vreugde kan brengen in het leven van de mensen om zich heen. Deze dingen zijn mooi, juist omdat ze onze verwachtingen overstijgen en nieuwe horizonten openen. Zij getuigen van de waarheid dat iedere mens in alle eeuwigheid onberekenbaar waardevol is en hoe rijk het leven wordt voor diegene die het in al zijn aspecten wil omhelzen. 

Het opvoeden van een kind met het syndroom van Down kan veeleisend zijn en gaat altijd gepaard met een zekere mate van lijden. Ouders leren heel snel. Geen van mijn vrienden die een dochter of een zoon met een ernstige handicap heeft, spreekt op sentimentele of melodramatische wijze over hun kind met bijzondere noden. Echte liefde is niet blind voor de gebreken en de beperkingen van de ander maar vecht zich een weg door angst en lijden naar een weloverwogen beslissing: om het kind met liefde te omringen en te ver- trouwen in de goedheid van God. En die beslissing om te blijven vertrouwen vergt niet alleen echte liefde, maar ook echte moed.


De echte keuze bij het aanvaarden of verwerpen van een kind met speciale noden is nooit terug te voeren tot een keuze tussen volmaaktheid en onvolmaaktheid. Niemand van ons is perfect. Geen enkel kind is perfect. De echte keuze bij het aanvaarden of verwerpen van een kind met speciale noden is de keuze tussen liefde en liefdeloosheid; tussen moed en lafheid; tussen vertrouwen en angst. Dat is de keuze waar we voor staan als een gehandicapt kind ons leven binnenkomt. En dat is de keuze waar we voor staan als samenleving.


Een baby met het syndroom van Down geboren in 1944, het jaar van mijn eigen geboorte, had een levensverwachting van ongeveer 25 jaar. Velen brach- ten hun hele leven door in publieke instellingen. Vandaag de dag worden mensen met het syndroom van Down gemakkelijk 50 of 60 jaar. Veel bedrijven, over het hele land, verwelkomen heden ten dage werk- nemers met het syndroom van Down. De ouders van deze bijzondere werknemers getuigen dat het hebben van een baan, hoe monotoon ook, en het verdienen van een salaris, hoe klein ook, hun kinderen trots maakt en een doel geeft in het leven. Deze dingen zijn kostbaar- der dan goud.


We leven in een cultuur waar cynische en laag bij de grondse marketeers en mediamagnaten de mensen sys- tematisch misleiden. Ze verleiden ze met slinkse methoden tot een materialistische levenshouding. Wat geproduceerd wordt moet ook geconsumeerd worden. De investeringen moeten renderen en de winst moet gemaximaliseerd. De mens wordt gekneed en bijna dwangmatig gereduceerd tot een ‘homo economicus’. De mens verliest zichzelf in zichzelf en verhongert geestelijk omdat hij genoopt wordt om te leven ‘van brood alleen’. De moderne mens weet nauwelijks nog wat ware liefde, wat ware schoonheid, en wat ware vreugde is. De dood is het einde en dus moet het leven uitgemolken worden. Hij vindt geen zin meer in lijden. De mens verwordt in alarmerend tempo tot een wolf voor zijn medemensen. We leven in een cultuur van fantasie, egoïsme, seksuele verwarring, en geestelijke ziektes en verwondingen die we onszelf hebben toegebracht. Wat hebben we gedaan met onze vrijheid? We hebben de vrijheid waarvoor vorige generaties hebben geijverd - en waar ze soms met hun bloed voor hebben betaald - verkwanseld,en de toekomst van onze kinde- ren en kleinkinderen daardoor in groot gevaar gebracht. Het lijkt wel alsof we onszelf aan onze eigen haren in de afgrond aan het slepen zijn.

Materialisme geeft de burger alles om voor te leven en niets om voor te sterven. Decadente samenlevingen gaan ten onder aan hun eigen spirituele bloedarmoede. We zijn onze ziel verloren. Diegenen die zoals wij onze stem verheffen tegen abortus, verheffen tegelijkertijd, al is het slechts impliciet, onze stem tegen de nakende en om den duur onvermijdelijke ineenstorting van de beschaving zelf. Het nieuwe heidendom is niet tolerant noch moreel neutraal. Wat eens afwijkend en schadelijk werd geacht wordt nu getolereerd en gekoesterd. Meer nog: wat eens normaal was, wordt nu als afwijkend gezien. Het huwelijk en het natuurlijke gezin, eertijds de vereerde hoeksteen van de samenleving, wordt nu meer en meer gezien als pathologisch. Het huwelijk veroorzaakt en verbergt, zegt men, door zijn definitief karakter, de ergste vormen van psychische en fysieke onderdrukking.

Mijn punt is dit: het kwaad schermt met tolerantie zolang het nog niet sterk in zijn schoenen staat. Als het de overhand krijgt, voedt het zich altijd aan de vernietiging van het goede en het onschuldige leven. Het voorbeeld van het goede en van het onschuldige leven wordt niet verdragen. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven.
Een vriendin van mij heeft een zoon met het syndroom van Down, en ze noemt hem een ‘lezer’ van de zielen’. Ik ken hem, en het is waar. Hij mag dan een IQ van 47 hebben, en nooit zal hij De gebroeders Karamazov lezen, maar hij beschikt over verbazingwekkende gevoelsvermogens. Hij weet het als men oprecht van hem houdt en wanneer er geveinsd wordt. Uiteindelijk denk ik dat we allemaal een beetje zijn als haar zoon. We hongeren naar oprechte liefde. We kunnen niet zonder de liefde. We lijden onuitsprekelijk wanneer we lijden aan gebrek aan liefde.

Kinderen met een handicap zijn geen last. Ze zijn een onbetaalbaar geschenk voor ons allemaal. Ze zijn een doorgang naar de werkelijke betekenis van onze men- selijkheid. Elk lijden dat we dragen om deze kinderen te verwelkomen, te beschermen en gelukkig te maken is de moeite waard omdat ze voor ons een pad naar echte hoop en echte vreugde banen. Abortus doodt een kind. Het verwondt een kostbaar onderdeel van de waardigheid en de identiteit van een vrouw. Abortus ontneemt ons de ware hoop op een menswaardige toekomst voor allen, want het zet een prijs op een mensenleven. Wie zal ons redden van onszelf als het leven niet langer heilig is? Abortus is verkeerd. Het moet eindigen. Daarom verheffen we onze stemmen. Daarom scherpen we onze pennen. Daarom maken we tijd vrij. Daarom brengen we financiële en andere offers. Daarom gaan we de straat op.

We zullen nooit opgeven. Het maakt niet uit hoe lang het duurt, hoe dikwijls en hoe zwaar we teruggeslagen worden. Het doet er niet toe. Door wat we doen zal een jonge vrouw voor het leven kiezen en glorie geven aan God, de Heer van het leven. Echte glorie bestaat erin plat geslagen te worden tegen de grond, opnieuw, en opnieuw, en opnieuw, en om terug op te staan, opnieuw en opnieuw en opnieuw, altijd opnieuw en één keer meer dan de tegenstander. Dat is de ware glorie. En er is geen betere metafoor voor het christelijke leven. Geef nooit op. Verhef uw stem. En geef nooit op. Opgeven strookt niet met de waardigheid van de zonen en de dochters van de God van het leven. God roept u en mij om het leven te verdedigen. Hij koos ons. Hij roept ons. Hij wacht, en nu moeten we Hem antwoorden.

Gebaseerd op een lezing van Charles J. Chaput, Aartsbisschop van Philadelphia 
Jasmine
29 mei, 2016
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten