Waarom we onze baby natuurlijk lieten sterven
5 oktober, 2015 door
Jasmine
| Nog geen reacties
Odoo + afbeelding en tekst

Door Jeanne Ives

Vorige week publiceerde de Chicago Tribune een opiniestuk van Rebecca Cohen, wiens kind op 20 weken zwangerschap gediagnosticeerd werd met een aandoening waarvan het bij de geboorte zou overlijden. In een eloquent essay argumenteerde Cohen dat de baby aborteren de beste optie zou zijn, de reden waarom ze pro abortus na 20 weken zwangerschap is. Ik ga daar niet mee akkoord.

Mijn echtgenoot en ik hebben een gelijkaardige situatie meegemaakt met onze vijfde zoon, Mark Anthony Ives. Uit de 20-weken echografie bleek dat onze zoon een diafragmatische hernia had. Eigenlijk deelt het diafragma de onderbuik in tweeën waardoor vitale organen zoals lever, nieren en maag beneden liggen en hart en longen vanboven. Als het diafragma niet volledig is komen de onderste organen boven te liggen waardoor de longen niet kunnen ontwikkelen. Weinig babies overleven deze aandoening, zeker niet wanneer ze aangeboren is.


Vooreerst vroegen we na of er een operatie mogelijk was om de afwijking te genezen. Er had wat experimentele chirurgie plaatsgevonden maar zonder succes, en geen enkele chirurg wilde opereren wanneer het ging over een aangeboren probleem. Mark’s aandoening wàs genetisch en betekende dus een zeker doodsvonnis bij zijn geboorte.

Op dat moment adviseerde onze gynaecoloog sterk voor abortus. In ons gesprek sprak de arts alsof dat de enige overduidelijke verantwoorde optie was. Voor een korte tijd dacht ik eraan Mark te aborteren. Hoe makkelijk, niemand hoeft er nog aan te denken, geen medische kosten, geen 20 zware zwangerschapsweken meer, geen pijnlijke ontwijken van gesprekken over de zwangerschap,… Het probleem zou gewoon weggenomen worden en ik kon verder met mijn vier andere zonen.

Maar die gedachte verdween razendsnel. Ik wist dat de beslissing over Mark’s leven niet door mij, noch door mijn echtgenoot gemaakt kon worden. En gelukkig besefte mijn andere dokter dit ook. Dr. Michael Hussey nam me apart en zei dat we de baby erdoor zouden helpen, tot zijn natuurlijke dood.

De volgende vier maanden huilde ik elke dag met een droefheid die ik nooit eerder had ervaren. Onze zoon leefde in mijn schoot, schopte en draaide, en de dag dat we Mark in onze wereld zouden verwelkomen zou hij sterven. Ik was niet alleen overmand door verdriet, ik was ook bang. Ik was doodsbang om de dood van mijn eigen kind mee te maken. 

Maar ik heb God nooit de schuld gegeven, en heb nooit gevraagd ‘waarom Mark?’ of ‘waarom ik?’. Ik begreep onmiddellijk, beter dan ooit tevoren, dat lijden deel van dit leven is, en dat het aan niemand voorbijgaat. Wat het meest telt in die eenzame donkere momenten van droefheid en pijn is hoe we reageren op wat ons een ondraaglijke last lijkt.

Drie weken voor de bevalling vroeg de leerkracht van mijn zoon – een wijze religieuze die wist dat we een moeilijke tijd doormaakten - wanneer de baby zou komen. Wanneer ik haar de dag vertelde antwoordde ze: ‘Goed, dan kan het genezingsproces beginnen’. Ze had gelijk.

Mark werd geboren op 28 april 2002. Hij stierf 45 minuten na zijn geboorte. Nadat hij ter wereld was gekomen werd hij gedoopt, en de verpleegsters namen foto’s van hem, kleedden hem aan, gaven hem zijn teddybeer, namen zijn voetafdrukjes en behandelden hem met de waardigheid die hij verdiende als een mens geschapen naar beeld en gelijkenis van God. Hij woog maar anderhalve kilogram en had dezelfde neus als mijn vader. Toen begon de aanvaarding en genezing voor ons gezin, en ik geloof dat die nooit volledig geweest was als we ervoor gekozen hadden zijn leven prematuur te beëindigen.

Onze beslissing is niet uniek. 

Elke dag krijgen vele moeders en vaders even tragische diagnoses te horen en maken ze dezelfde beslissing als wij toen. Een rechtvaardige, medelevende en genadige maatschappij vermoordt diegenen niet die niet perfect zijn of wiens medische toestand niet compatibel is met het leven.  Zelfs de op zich bewonderenswaardige reden om iemands lijden weg te nemen kan een persoon nooit het recht verlenen iemands leven te nemen.

Een rechtvaardige meelevende maatschappij zorgt voor haar lijdende kinderen, zeker wanneer dat ongeboren baby’s zijn die ernstige en soms zelfs fatale aandoeningen hebben, en voor hun familieleden die hun baby verliezen de dag van hun eerste ontmoeting. Zorgen voor betekent immers niet doden.

Gepubliceerd in de Chicago Tribune op 29 september 2015.
Jasmine
5 oktober, 2015
Deel deze post
Archief
Aanmelden om een reactie achter te laten