Aan Brittany, die euthanasie overweegt...
29 septembre, 2015 par
Jasmine
| No comments yet
​​Brittany Maynard geraakte bekend als de Amerikaanse jonge vrouw die in een Youtube-filmpje liet weten dat ze voor euthanasie zou kiezen wanneer de hersentumor waarmee ze gediagnosticeerd werd, te veel van haar capaciteiten zou wegnemen. Maggie Karner, een vrouw uit Conneticut die aan dezelfde aandoening lijdt, schreef haar de volgende brief.
Open brief aan Brittany Maynard
Door Maggie Karner
 
Dag Brittany, mijn naam is Maggie Karner. Ik woon in Conneticut, en net zoals zovele Amerikanen zag ik jouw hartverscheurende videoboodschap. Terwijl ik keek, werden mijn tranen al snel grote snikken omdat jij en ik iets gemeenschappelijk hebben: ik werd de voorbije lente ook gediagnosticeerd met een hersentumor graad vier. Jouw getuigenis was zo herkenbaar. Vorige nacht kon ik niet slapen, dus besliste ik deze brief aan jou te richten.

Liefste Brittany, eerlijk waar, ik begrijp wat je zegt. Ik ben een sterke vrouw, net als jij, en ik begrijp de verschrikkelijke angst waarmee je geconfronteerd wordt. De enge voorspellingen, het verlies van controle, zelfs de idiote naam van de tumor die nog even onheilspellend klinkt als de eerste keer in het dokterskabinet... Hersenkanker ***** heel erg hard. Het is een beest dat sluimert en sluipt, wachtend op de kans om te springen en meer van onze mogelijkheden weg te nemen, van onze succesjes elke dag en onze eigen levens. 
 
Maar weet je wat? De dood ***** ook. Het rukt ons weg van de mensen en de passies waar we het meest van houden. Weet je nog toen Robin Williams zijn leven wegnam? De shock, de herinneringen op televisie. De wereld verloor wat van zijn schoonheid en vreugde die dag.
 
Brittany, als jij je leven wegneemt, zal de wereld weer wat van zijn schoonheid verliezen. En eerlijk gezegd ben ik niet zeker dat deze wereld nog veel van die openlijke verliezen kan hebben, met al de dood en vernieling rondom ons elke dag. Wij hebben mensen zoals jij nodig. Laat de kanker alsjeblieft niet meer dan één seconde van je leven hebben dan dat het verlangt.
 
Jouw getuigenis werd gezien door massa’s mensen over de hele wereld. Elke dag bidden miljoenen mensen voor je vrede en genezing, mezelf inclusief. En door die video voelen we allemaal, ieder van ons, jouw verlies en verdriet. Als een natie staan we naast je, de weg met jou afleggend. Niemand veroordeelt, maar mensen bewonderen je.    
 
Omdat je video zo populair was, zei iemand me, is het bijna alsof je op de rand van een klif staat en je klaar bent om te springen. Maar wanneer dat gebeurt in het echte leven, proberen we met die persoon te praten en zeggen we: ‘Neen, neen, niet springen!’. We proberen hen uit te leggen waarom ze zo waardevol zijn, we willen hen langer bij ons. We vertellen hen dat er een betere weg kan zijn.
Maar wat voor een maatschappij zijn we wanneer we zeggen tegen de klifspringer: ‘Ja, je hebt gelijk, er is geen betere weg. Vooruit, spring maar, want springen is voor jou de beste optie.’
 
Ik denk dat ik je dat wil toeroepen, Brittany, op jouw klif. Ik vraag je om zo lang mogelijk bij ons te blijven. Dat is mijn wanhopige poging om je ‘neen’ te laten zeggen tegen springen. Laat je laatste dag niet bepalen. Je bent sterker dan dat.
 
Wat denk je van dit voorstel in de plaats? Op 1 november beslissen jij en ik samen om elke druppel uit het leven te persen en het beest zo lang te misleiden als we kunnen. En misschien, wie weet, kunnen we deel uitmaken van een onderzoeksgroep die genezing oplevert voor ons of voor anderen. Ondertussen kunnen we waardevolle uren spenderen met de mensen van wie wij houden.
 
Toen ik een jonge vrouw was, een paar jaar ouder maar dan jij nu, kreeg mijn vader een ernstig ongeluk dat zijn ruggegraat beschadigde en hem verlamd achterliet vanaf zijn hals. Mijn broers en zussen waren gewoonweg verstild van angst en onzekerheid voor het zwarte gat dat voor ons lag.Vijf maanden voor zijn dood werd mijn vader verzorgd door toegewijde thuisverplegers. Tijdens die maanden kon hij niks doen behalve praten, maar het was genoeg om de aanwezigheid van papa naar waarde te schatten. Eerlijk gezegd heb ik de meeste openhartigheid en intimiteit gekend met mijn vader tijdens die dagen.
 
Mijn broers en zussen en ik – we hebben meer geleerd over onszelf en elkaar gedurende die periode dan we ooit hadden kunnen leren. We groeiden als een familie en we leerden over opoffering en liefde. Elk van ons werd verstandiger en een beter mens door die hele ervaring – eigenlijk was dat mijn vader zijn grootste geschenk aan ons. Brittany, ik vraag dat je je familie dit cadeau schenkt, om voor je te zorgen tijdens jouw reis.
 
Net zoals jij Brittany, ben ik op mijn hoede. Ik ken de voorspellingen, ik weet wat me te wachten staat en waarschijnlijk ook jou – maar we zijn er nog, nietwaar? We hebben nog niet elke druppel uit het leven geperst – dus Brittany, doe het alsjeblieft niet. Laat ons niet alleen.
Laat ons voor het leven kiezen zolang we kunnen.
 
Op het leven!
 
 Bron: lifenews.com

Jasmine
29 septembre, 2015
Share this post
Archiver
Se connecter to leave a comment