Getuigenis: ik was pro-choice
22 janvier, 2017 par
Jasmine
| No comments yet
Odoo + afbeelding en tekst

Voor een groot deel van mijn leven was ik zo vervuld van een pro-choice wereldbeeld, dat ik gesprekken die me op hiaten in mijn denkpatroon wezen, of die lastige vragen opriepen die ik niet kon beantwoorden automatisch stopzette. Dat ondanks mijn levensgeschiedenis: 

op 17-jarige leeftijd werd ik tot abortus gedwongen en toen ik vervolgens een zelfmoordpoging overleefde bleef ik luidkeels verkondigen dat abortus ieders recht is. Ik werkte zelfs in een abortuscentrum gedurende vijf jaar. De universiteit, mijn huwelijk, het moeder worden van drie baby’s – niets kon me afbrengen van mijn (bijziende) visie op abortus, ‘baas in eigen buik’. 


Vier novembers geleden begon er iets te veranderen. Toen ik abortus en draagmoederschap bediscussieerde op een online forum met een groep vrouwen die ik kende van een ‘natuurlijk bevallen forum’, kwam het onderwerp van invitrofertilisatie ter sprake. Ik hield voet bij stuk en spuide mijn pro-abortuspraatje, redenerend dat een ‘klomp cellen’ toch in geen geval hetzelfde respect en de bescherming kon genieten als een volwassen vrouw. Ik was verstomd (maar tegelijkertijd ook wel geïntrigeerd) door twee stemmen die - tegenover zeker een dozijn tegenstanders - duidelijk, consistent en overtuigd het recht op leven van die microscopische mensjes verdedigden. 

In de daaropvolgende gesprekken waren noch Lindsay noch Lauren ooit kleinerend, beledigend of onrespectvol tegenover de anderen die niet akkoord met hen gingen. Maar ze gaven ook nooit op. Hun overwoestbare overtuiging en de eloquente verdediging van de waarde van élk menselijk leven maakte een deuk in het pantser dat ik gedurende tientallen jaren zo zorgvuldig had opgebouwd. Wat was het leven anders dan een continuum vanaf de conceptie tot de dood? Was ikzelf ook niet zo’n klompje cellen geweest? Ik begon eindelijk op een andere manier over deze zaken na te denken.  

Terwijl de deelneemsters op het forum hun discussies verder zetten rond het thema van draagmoederschap, was mijn innerlijke zoektocht begonnen en stelde ik me vragen over mijn nooit eerder in vraag gestelde positie rond abortus. En traag maar zeker begon het mij te dagen… Een kind in de baarmoeder zou toch wel eens… een kind kunnen zijn.

Toen hoorde ik over een draagmoeder, die het volledige bedrag dat contractueel was overeengekomen, uitbetaald kreeg om de baby waarvan ze zwanger was te laten aborteren. Omdat de biologische ouders teleurgesteld waren dat het kindje na verschillende prenatale testen het syndroom van Down bleek te hebben. De deuk in mijn pantser werd een scheur en de waarheid werd overweldigend duidelijk: abortus is verkeerd. Abortus doodt een levend, groeiend lid van onze menselijke familie. Of om de feministen voor het leven te citeren: vrouwen verdienen beter dan abortus.  

Het is pas achteraf, als ik terugkijk op de lange weg die ik heb afgelegd, dat ik besef hoe lang ik oogkleppen heb gedragen. Mijn moedwillige onverschilligheid, het vermijden van echte zelfreflectie, mijn koppigheid. Ik kan Lindsey en Lauren nooit genoeg bedanken voor hun onwrikbare getuigenis voor de heiligheid van elk leven. Deze twee opmerkelijke vrouwen hebben - zonder dat ze het zelf beseften - mij op de juiste weg gezet naar mijn ontdekking dat elk leven van conceptie tot natuurlijke dood waardevol is. 

Bedankt Lindsey, bedankt Lauren.


https://www.lifesitenews.com/opinion/i-worked-at-an-abortion-clinic.-i-was-100-pro-choice.-then-two-women-opened?utm_content=bufferfcc20&utm_medium=social&utm_source=viralvita%2Bfacebook&utm_campaign=buffer
Jasmine
22 janvier, 2017
Share this post
Archiver
Se connecter to leave a comment