Het huwelijksbootje in de storm
3 décembre, 2014 par
Jasmine
| No comments yet
Odoo • Tekst en afbeelding

A.E.M. van der DOES de WILLEBOIS    

Als alle maatschappijhervormers hun zegje hebben gehad als alle exotische dromen zijn verwerkelijkt en alle vrijheden verkregen als alle zedeprekers van de nieuwe ethiek hun doelstellingen hebben bereikt

en heel het cultuurpatroon is afgestemd op wat de T.V. te geloven volhoudt dan nog zullen er telkens weer een jongen en een meisje zijn die gevoel hebben voor het maagdelijke die willen trouwen en kinderen krijgen en niet zullen verdragen dat het hart van de ander uit zou gaan naar een vreemde. 
Het beeld van Bruid en Bruidegom ligt te diep in ons wezen verankerd dan dat het blijvend kan worden ingeruild voor de constructie van partners die een tijdelijke relatie aangaan. En hoezeer ook alle praatjesmakers trends-setters en opiniemakers de publieke opinie bepalen steeds weer zullen er kinderen zijn die hunkeren naar de liefde en de geborgenheid van een ouderlijk huis; die een beeld kunnen beschrijven van wat een vader en wat een moeder behoort te zijn; en die weten wat het is de stabilitas te missen van de trouw waarin man en vrouw ouders en kinderen met elkaar verbonden blijven. 


Het leven is nu eenmaal sterker dan de formule; de wijsheid van het grondplan sterker dan de waan van de dag. Wij mensen blijven nu eenmaal mensen – niet alleen in het telkens weer hervallen tot oude fouten maar ook in het steeds weer herontdekken van hoe het in den beginne bedoeld is geweest.

Men kan lange tijd vrijwel hele generaties doen geloven dat er geen groter goed is dan de ik-cultuur van de zelfontplooiing; dan de vrijheid van een amoreel bestaan; of dan de dienstbaarheid aan een ideologisch systeem. Dat is op zichzelf al erg genoeg. Toch sterft iedere illusie aan zichzelf die meent de laatste herinnering aan het absolute Zijn aan een onvergankelijke werkelijkheid achter de voorbijgaande gedaante van deze wereld te hebben uitgeroeid. (...)

Natuurlijk nu onder de hedonistische springvloed van deze tijd huwelijk en gezin verregaand zijn gedesintegreerd en gedegradeerd haasten zich de sociologen om vast te stellen dat deze ontwikkeling niet meer is tegen te houden; dat deze leefvormen voorgoed achterhaalde instituties zijn; dat nu de nadruk op het sensuele ligt op de subcultuur van de jeugd en op de ontplooiing van het individu; en dat wij dientengevolge in een tijd zijn gekomen van alternatieve kortstondige en meervoudige verbintenissen. En zeker zij hebben de cijfers op de hand. Vooral sinds 1970 een snelle daling van het aantal huwelijken per duizend inwoners; bovendien huwelijken waar steeds vaker kinderen uitblijven; een epidemie van echtscheidingen onder de resterende huwelijken; jongeren die vrijblijvend hun eigen gang gaan; kinderen die regelmatig van vader en moeder wisselen en provisorisch worden ondergebracht; en een gehele vrouwelijke jeugd die zich als gewillige schapen hun dagelijkse portie hormonen laten voeren in ruil voor het predicaat: zelfbeschikking en mondigheid. Kortom alle zegeningen van de anticonceptie-maatschappij die heeft afgerekend met de naïeve gedachte van de burgermaatschappij waarbij een noodzakelijk en natuurlijk verband zou bestaan tussen liefde seksualiteit en voortplanting vastgelegd in ‘het dwangbuis’ van het huwelijk.


Pas in onze mechanistische tijd is men de seksualiteit gaan beschouwen als niets anders dan een lichamelijke functie een zinnelijk genoegen dat op zichzelf staat en men heeft er derhalve geen moeite mee gehad haar te onttrekken aan haar oorspronkelijk verband d.w.z. te ‘ontkoppelen’ van liefde en voortplanting om er een doel in zichzelf van te maken. Dat leidt dan gemakkelijk tot een zuchtige herhaling tot de onvrijheid van de verslaving. (...) De alleen maar driftmatige genitale seksualiteit ontkent altijd de persoon van de ander en kan dan op zijn best nog als middel dienen om in vluchtige hartstochtelijke bevrediging en in de kortstondige illusie van geborgenheid te ontkomen aan gevoelens van onvrede van eenzaamheid verdriet en teleurstelling. Een avontuur waarvan men altijd terugkomt met lege handen en een bedrukt gemoed. Omdat het niet waar is geweest. Waar alleen zinverwerkelijkend handelen is. En dit was een poging de taal van de liefde te spreken maar het was tegelijkertijd een verraad van de liefde. Het bedrog zit hem hierin dat men het orgasme aan het leven ontvreemdt en doet alsof het het leven zelf is.

A.E.M. van der DOES de WILLEBOIS genomen uit de tekst: “De kleine kerk van het gezin of het huwelijksbootje in de storm.”    
"
Jasmine
3 décembre, 2014
Share this post
Archiver
Se connecter to leave a comment