IVF - waarom niet?
15 septembre, 2014 par
IVF - waarom niet?
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
| No comments yet
IVF of in-vitrofertilisatie is een techniek om de menselijke bevruchting buiten het lichaam te laten plaatsgrijpen.

In-vitrofertilisatie betekent letterlijk: bevruchting in glas. Op 4 oktober 2010 werd de Nobelprijs voor geneeskunde toegekend aan de Britse bioloog Robert Geoffry Edwards, die mee aan de basis lag van  de techniek en bijgevolg aan het ontstaan van het fenomeen van de zogenaamde proefbuisbaby’s. Louise Brown werd als eerste door IVF-techniek in het leven geroepen. Haar geboorte op 25 juli 1978 was wereldnieuws.
Sedertdien werden over heel de wereld ongeveer vier miljoen proefbuisbaby’s geboren. Het Vaticaan had kritische bedenkingen bij het toekennen van de Nobelprijs aan de Britse geleerde. Volgens de Kerk is IVF ongeoorloofd. Dit artikel wil verduidelijken waarom zij gelijk heeft.

Doel en middelen

Het doel heiligt de middelen niet. Dat is een fundamenteel moreel principe. De moraal insisteert dat niet enkel het doel maar ook de middelen om het doel te bereiken goed moeten zijn. Al is het goed dat een kind tot leven komt, daarom nog niet op om het even welke wijze. Indien we deze redenering wel zouden volgen, dan zou iemand die bijvoorbeeld zijn toevlucht neemt tot verkrachting om een kind te verwekken, gerechtvaardigd zijn door het goede doel dat hij nastreeft. Het ontstaan van het kind (wat goed is) rechtvaardigt de gebruikte methode (verkrachting) niet. Doel en middelen moeten beide goed zijn. Wanneer de Kerk zich uitspreekt over in-vitrofertilisatie is het goed dit voor ogen te houden.

De Kerk heeft niets tegen IVF-kinderen. Zij twijfelt niet aan de goede bedoelingen van de ouders. Zij is zeer begaan met het leed van de gehuwden die geen kinderen kunnen krijgen. Zij spreekt zich enkel uit over het gebruik van de techniek zelf en de fundamentele principes die daarbij geschonden worden. In 1978 zond de toenmalige paus Johannes Paulus I een telegram om de familie Brown geluk te wensen. Hij deed dat om te benadrukken dat de Kerk ondanks haar bedenkingen bij kunstmatige bevruchting niets tegen de kleine Louise Brown zelf had.

20 voor 1

Om te begrijpen wat er verkeerd is met IVF, kunnen we eerst kijken naar de negatieve aspecten van de zaak, zij het bondig, want daar zouden boeken over kunnen worden geschreven. Om te beginnen moet men bedenken dat het zaad van de man ‘gewonnen’ wordt door zelfbevrediging. Om de eicellen van de vrouw te oogsten, wordt gebruik gemaakt van een techniek waarbij kunstmatige hormonen worden toegediend die een aantal eicellen tegelijk doen rijpen. Een onnatuurlijke procedure die voor de vrouw zeer belastend is en ook zeker niet zonder gevaar. Ongeveer zes tot tien rijpe eicellen worden zo uit het lichaam gehaald. Vervolgens worden het zaad van de man en de rijpe eicellen van de vrouw op een petrischaaltje samengevoegd. Van de bevruchte eicellen worden er meestal twee in de baarmoeder geplaatst in de hoop dat er eentje overleeft en geboren wordt. De overige bevruchte eicellen worden ingevroren. Hun lot is onzeker. Men moet goed beseffen dat het hier over mensen gaat. Het menselijk leven begint bij de bevruchting van de eicel. De kans dat de IVF-procedure een kind ‘oplevert’ (dikwijls na vele pogingen) is ongeveer 25 tot 30 procent. In België hebben koppels recht op 6 IVF-pogingen met tussenkomst van de ziekteverzekering. 

In Frankrijk werden er in 2010 278.000 embryo’s (mensen!)  tot leven gewekt door IVF, waarvan er uiteindelijk 14.500 geboren werden. Veel ingebrachte embryo’s worden door het lichaam van de vrouw spontaan afgedreven. Ongeveer 200.000 ‘overtollige’ embryo’s werden jaarlijks ingevroren - in Frankrijk alleen! Indien de ouders er geen interesse meer voor hebben, zullen deze embryo’s na verloop van tijd vernietigd worden na al dan niet gebruikt te zijn voor medisch onderzoek. Men kan ze tenslotte niet eeuwig bewaren. Per vier miljoen proefbuisbaby’s die het levenslicht hebben gezien, zijn meer dan 80 miljoen embryo’s gebruikt. De rekening is snel gemaakt: voor elk kind dat geboren wordt, moeten er twintig sterven in een pril levensstadium.

Indien de eicel of de zaadcel niet afkomstig is van diegenen die het kind opvoeden, dan kan het kind zich vragen gaan stellen over zijn ware (biologische) moeder of vader. Als er te veel embryo’s ‘aanslaan’, en er een drieling ‘dreigt’ geboren te worden, kunnen de ouders beslissen om één of twee van de kinderen door abortus te laten vernietigen. Kortom: het kind krijgt door de praktijk van IVF de facto de status van een gebuiksvoorwerp.  De liefde waar het recht op heeft, krijgt het  niet onvoorwaardelijk. Het moet die liefde ‘verdienen’ door te voldoen aan een aantal criteria, zoniet gaat het in de diepvries of wordt het vernietigd. Het kind moet enkel bruikbaar zijn. Het heeft verder geen rechten en moet ondergaan.

Luke en Grace

Bij dit artikel ziet u twee foto’s. Het gaat over twee kinderen, Luke en Grace. Het zijn foto’s van Luke en Grace in twee verschillende stadia van hun leven. Eerst als embryo’s van drie dagen oud en dan als kinderen van drie jaar oud. Zij werden geadopteerd als embryo. Er zijn namelijk christelijke organisaties die zich het lot aantrekken van de miljoenen kinderen die bevroren zijn en die hen adopteren. Kijkt u goed naar deze foto’s en laat het tot u doordringen wat er gebeurt. Mensen worden gecreëerd, verkocht,  gebruikt, ingevroren en vernietigd. Zij worden gereduceerd tot koopwaar. Dat is de objectieve waarheid ondanks de wellicht goede subjectieve bedoelingen van de geïnteresseerden. Tenslotte moet u nog weten dat IVF geen oplossing is voor onvruchtbaarheid. Na de behandeling zijn de betrokkenen even onvruchtbaar als voorheen. IVF is een methode die de menselijke voortplanting vervangt en die zich aldus meester maakt over leven en dood. Het is de spreekwoordelijke doos van pandora.

De Kerk ziet voor allle duidelijkheid niets immoreels in geneeskundige behandelingen die erop gericht zijn de natuurlijke vruchtbaarheid te herstellen. De zogenaamde NaPro technologie lijkt veelbelovend (NaPro staat voor Natuurlijke Procreatie). De zwangerschapskans voor vrouwen rond de 35 jaar, die tevoren minimaal 5 jaar niet zwanger zijn kunnen worden (inclusief na het ondergaan van IVF/ICSI behandelingen), ligt gemiddeld tussen de 40-50%. (zie www.provitahumana.nl).

De gave

Een kind is een gave van God voor de trouwe liefde van de gehuwden.  Hij heeft het ontstaan van de mens willen laten plaatsgrijpen in de intimiteit van de moederschoot, precies om te verhinderen dat de mens zich meester zou maken van leven en dood. In de gave van het leven zijn er twee partijen. God de Heer die de ziel schenkt en de ouders die het leven in dankbaarheid en liefde ontvangen. Bij IVF schenkt God nog steeds het leven, maar de mens ontvangt het niet meer; hij grijpt ernaar. De mens dringt als het ware binnen in de schatkamer van het leven. Hij onderzoekt, experimenteert, keurt, verwerpt, manipuleert en vernietigt, om tenslotte slechts datgene te grijpen wat hem bevalt.

Dit is geen oordeel over de individuele mens die op zoek gaat naar kindergeluk. Het is de trieste stand van zaken van de verhouding van de mens tot zijn Schepper, de liefdevolle Auteur van het leven.

Johannes Paulus II zei ooit: “Aan de koppels die geen kinderen kunnen krijgen zeg ik: u wordt niet minder bemind door God. Uw liefde tot elkaar is compleet en vruchtbaar als ze openstaat voor anderen, voor de noden van het apostolaat, voor de noden van de armen, voor de noden van de wezen, voor de noden van de wereld.” (Homilie, Onitsha, Nigeria, 13 februari 1982)
IVF - waarom niet?
Pro Vita - Gezin&Leven vzw, Dorothea
15 septembre, 2014
Share this post
Archiver
Se connecter to leave a comment