Sneak peak uit ons maandblad: "Ondanks alles een betere moeder"
16 avril, 2016 par
Jasmine
| No comments yet
Odoo + afbeelding en tekst

Zwangerschap en bevalling zijn twee zeer intense, bijna spirituele ervaringen in het leven van een vrouw. Onlangs nog vertelde de wereldberoemde zangeres Adele in een interview met het tijdschrift Vogue (maart 2016) hoe “het moederschap haar een doel in het leven gaf, wat ze daarvoor niet had.” Spijtig genoeg waren sommige abortusvoorstanders niet opgezet met de uitspraak van Adele.

Sommige vrouwen reageren nogal stekelig op wie het moederschap bestempelen als een wezenlijk doel in het leven. Het strookt niet met hun ideologie. Een kind dat onverwacht in het leven van een vrouw komt, mag volgens radicale feministes uit de weg geruimd worden om de individuele vrijheid van de vrouw te maxi- maliseren. (Over de rechten van het kind om in vrijheid iets van zijn leven te maken wordt zedig gezwegen.) De uitspraak van een van de beroemdste zangeressen ter wereld kwam sommige radicale feministes dan ook niet zo goed uit. 

Het hart van een moeder is er genetisch op ingesteld om haar kind ten alle koste te beschermen. Een abortus kan zorgen voor een ‘kortsluiting’ in dit moederlijk instinct, zodat logischerwijs gevoelens van grote schuld en diepe schaamte opgewekt worden.

De mysteries van zwangerschap en bevalling worden ook door de wetenschap steeds beter onderzocht en begrepen. Een recente studie van The international journal of Epidemiology beschrijft een fenomeen gekend als ‘Microchimerisme’.
Simpel gesteld: tijdens de zwangerschap wisselen de moeder en het kind een aantal cellen uit. De cellulaire aanwezigheid van het kind in het lichaam van de moeder wordt “microchimerisme” genoemd. De cellen van het kind in het lichaam van de moeder zijn blijkbaar ook meer dan loutere ‘toeschouwers’. Zij schijnen wel degelijk een rol te spelen bijvoorbeeld
in het immuunsysteem van de moeder.


Deze cellulaire situatie werd per toeval ontdekt toen onderzoekers mannelijk DNA ontdekten in een vrouw die nooit bevallen was. Verder onderzoek bracht aan het licht dat deze vrouw in het verleden voor opzettelijke vruchtafdrijving had gekozen. Zij had een jongetje laten aborteren en een deel van zijn DNA was in haar lichaam achtergebleven.

Deze wetenschap is voor mij bitter en zoet tegelijkertijd. Ik kan namelijk het kind niet vergeten dat ik tijdens mijn tienerjaren opgaf en liet aborteren. Door mijn schuld heb ik de kans gemist mijn kind te zien opgroeien, maar het troost me te weten dat er toch iets van hem bij mij is achtergebleven.

Ik had de leeftijd van Adele nu toen ik eindelijk weer opnieuw zwanger werd na mijn abortus. Deze zwangerschap kwam er na een lange strijd met onvruchtbaarheid. Het was een zware beproeving die me het gevoel gaf dat ik gestraft werd voor mijn abortus. Mijn gynaecoloog stelde vast dat mijn eileiders geblokkeerd waren, maar kon ze gelukkig weer vrijmaken. Korte tijd later vervulde een positieve zwangerschapstest me met grote vreugde.

Toen ik zestien weken zwanger was, ervoer ik een pijnlijke steek in de maagstreek gevolgd door een vaginale bloeding. Alles kleurde rood. Het maakte dat ik op mijn knieën ging en tot God begon te bidden. Het was de eerste keer sinds mijn abortus dat ik mijn spijt uitsprak tegenover de Heer van het leven. Ik vroeg hem mij te vergeven voor mijn abortus en om het kind in mijn schoot te helpen. Op dat moment ervoer ik de vrede van God die beschreven wordt in 1 Johannes 1,9: “Als we onze zonden opbiechten, is Hij trouw en rechtvaardig, zal Hij onze zonden vergeven en ons reinigen van alle onge- rechtigheid.”

Vijftien minuten later arriveerden we op het kabinet van de dokter. Tot mijn grote vreugde hoorde ik het hartje van mijn kind kloppen. Ik slaakte een vreugdekreet tot God, omdat Hij mijn gebeden verhoord had. De dokter verduidelijkte dat mijn moederkoek hoogstwaarschijnlijk losgekomen was van mijn baarmoeder. Een abortus kan namelijk de hechtingsmogelijkheid van de baarmoederwand ernstig verzwakken. Een echografie moest meer duidelijkheid verschaffen. Wat ik op het scherm zag, zal ik nooit vergeten. Ik zag mijn compleet gevormde zoon van 16 weken. Hij was zeer levendig. Hij zoog op zijn duimpje en stampte met zijn beentjes. Meteen was mijn mentale concept van abortus aan stukken gereten. Ik had geen klont weefsel laten aborteren, maar een klein mensje. Het besef was pijnlijk maar zo vervolledigde de Heer het reinigingsproces van mijn hart.

Mijn geaborteerd kind zal mijn hart nooit verlaten. God hielp me om dit kind een plaats te geven in mijn leven, hem een naam te geven (Jesse) en om het rouw- proces te doorlopen dat ik voorheen nooit had toegelaten.
Elke bevruchting roept een uniek menselijk wezen in het leven waarvan de waarde niet berekend kan worden. God heeft mij na mijn fout niet aan mezelf over- gelaten of me veroordeeld. Ik heb zijn barmhartigheid ervaren toen Hij mij hielp genezen van mijn zelf toegebrachte verwondingen. Zo kon ik ondanks alles een betere moeder worden. 

Gebaseerd op: https://ramahinternational.org 

Meer lezen? Elke maand ons tijdschrift in je brievenbus, barstensvol interessante artikels? Abonneer je nu hier. 


Jasmine
16 avril, 2016
Share this post
Archiver
Se connecter to leave a comment